امام شناسی ج7

در صبحگاهى که همه را مجتمع مى‌نمود شنیدند.

 ٢ ـ که فرمود: چه کسى از شما به خود شما اولویّتش بیشتر است؟ همۀ آنها با آنکه بسیار بودند با گفتار واحدى گفتند:

 ٣ ـ تو مولاى ما هستى؛ و اولویّتت به ما از ما بیشتر است! و تو هستى که پیامبر ترساننده از جانب خدا هستى!

 ٤ ـ رسول خدا فرمود: ولىّ و مولاى شما بعد از من على است؛ و اوست که رهبر و راهنماى شما و وزیر من است.

 ٥ ـ وزیر من است در حیات من و وقت مرگ من؛ و بعد از من او خلیفۀ من بر شما، و أمیر شماست!

 ٦ ـ پس پروردگار ولایت آن را داشته باشد از شما که ولایت او را دارد؛ و هنگام مرگ با سرور و شادمانى مواجه شود.

 ٧ ـ و دشمن بدارد خداوند هر کدام از شما را که او را دشمن بدارد! و در وقت مرگ به او هلاکت برسد».

 در این ابیات، حمیرى از گفتار رسول خدا که مَنْ أوْلَی بِکُمْ و از مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ استفادۀ خلافت و امارت نموده است. زیرا پس از آنکه رسول خدا از مردم اقرار به اولویّت خود گرفت و بر آن ولایت على را همانند ولایت خود متفرّع نمود، از این تفریع، هدایت و رهبرى و وزارت را در حال حیات و تا وقت رحلت، و خلافت و امارت را بعد از رحلت مترتّب ساخت. و معلوم است که این معانى و مفاهیم از ولایت فهمیده مى‌شود، وگرنه استنتاج و تفرّع و ترتّب صحیح نبود.

 و نیز حمیرى گوید: