امام شناسی ج7

نبوّت پیغمبر شکّ ننمودم، ولى آن روز شکّ آوردم.¹

شکّ عمر در نبوّت رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله در حدیبیّه‌

 دوّم: در سنۀ دهم از هجرت در حجّة الوداع که رسول خدا بر فراز کوه مروه از طرف وحى آسمانى إلهى توسّط جبرائیل، أمر کردند کسانى که با خود قربانى (هدى از قبیل شتر) نیاورده‌اند باید نیّت حجّ را تبدیل به عمره کنند؛ و از احرام بیرون آیند؛ از جمله اشخاصى که شدیداً با این موضوع مخالفت کرد، عمر بود؛ که گفت: اَیَرُوحُ أحَدُنَا إلَی عَرَفَةَ وَ فَرْجُهُ یَقْطُرُ مَنِیًا؟² «چگونه یکى از ما به عرفات برود، در حالى که از او مَنى مى‌چکد»؟! حضرت فرمود: او به قضیّه ایمان نمى‌آورد تا زمانى که بمیرد.

 چون سخن او و همدستانش به گوش رسول خدا رسید؛ آثار غصب چنان در چهره‌اش پدیدار شد، که آمد در میان مردم خطبه خواند و فرمود: أمَّا بَعْدُ فَتُعَلِّمُونَ أیُّهَا النَّاسُ! لأنَا وَ اللَهِ أعْلَمُکُمْ وَ أتْقَاکُمْ لَهُ! وَ لَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أمْری مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا سُقْتُ هَدْیًا وَ لأحْلَلْتُ.³ «آیا شما مى‌خواهید خدا را یاد بدهید و تعلیم کنید اى مردم! من به خدا سوگند از همۀ شما علمم بیشتر و تقوایم أفزون‌تر است؛ و اگر من مى‌دانستم از آنچه پیش آمد کرده است؛ در آن زمان که گذشت، هیچگاه با خود قربانى نمى‌آوردم؛ و من هم مانند شما مُحِلّ مى‌شدم و از إحرام بیرون مى‌آمدم».

 و چون از علّت غضب آن حضرت پرسیدند، فرمود: چگونه من غضبناک نشوم، آخر أمر مى‌کنم عمل نمى‌کنند؛ آیا مگر نفهمیدى که من مردم را به عملى أمر مى‌کنم و آنها در آن تردید و شکّ مى‌نمایند؟!⁴

 عُمَر این أمر خدا و رسول خدا را ناپسند داشت تا در زمان حکومت خود، صریحاً این حکم را برداشت، و گفت: در زمان حجّ، عمرۀ تمتّع نباید بجاى‌