امام شناسی ج7

بگیرد، و خودش برود و در مکّه در موسم حجّ بر مشرکان بخواند.

 أمیرالمؤمنین علیه السلام که به منزلۀ نفس و روح رسول خدا بود، نامه را از ابو بکر گرفت و خود به مکّه رهسپار شد؛ و در عقبۀ منى در موسم براى مشرکان قرائت کرد:

 ﴿وَ أَذانٌ مِنَ اللَهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ أَنَّ اللَهَ بَرِي‌ءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ﴾‌¹ ـ الآیات.

 «از جانب خداوند و از جانب رسول او به سوى تمام مردم در روز بزرگ حجّ که روز عید قربان است، إعلام و إعلان مى‌شود که خداوند و رسول خداوند از مشرکین برى‌ء و بیزارند». این مسئولیّت بر عهدۀ أمیرالمؤمنین که جانش و روحش از رسول خداست محوّل شد.

 و مراد از ﴿اُذُنٌ وَاعِيَةٌ﴾ (گوشهاى گیرنده و حفظ کننده) در آیۀ: ﴿وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ﴾² 

 «و حفظ مى‌کند و در خود مى‌گیرد گوش‌هاى شنونده و در برگیرنده» وجود مقدّس أمیرالمؤمنین علیه السلام است.

 و مراد از آل یاسین که خداوند در آیۀ: ﴿و سَلامٌ عَلى‌ إِلْ‌ياسِينَ‌﴾³ 

 «و سلام بر آل یاسین» بر آنها درود و سلام مى‌فرستد، أئمّۀ معصومین سلام اللَه علیهم أجمعین هستند.

 و مراد از کسى که به نور خدا شرح صدر پیدا کرده در آیۀ: ﴿أَ فَمَنْ شَرَحَ اللَهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى‌ نُورٍ مِنْ رَبِّهِ﴾⁴ 

 «آیا آن کسى که خداوند سینۀ او را فراخ کرده و شرح صدر عنایت فرموده، و على هذا او پیوسته با نورى از جانب پروردگارش همراه است» أمیرالمؤمنین علیه السلام است.