امام شناسی ج7

درس ١٠٢ تا ١٠٥

بسم اللَه الرّحمن الرّحیم

وصلّی اللَه علی مُحَمَّد و آله الطّاهرین؛ و لعنة

اللَه علی أعدآئهِم أجمعین من الآن إلی قیام

یوم الدِّین‌؛ ولاحول و لا قوّة إلّاَ باللَه العلیّ 

العظیم.

 قال اللَه الحکیم فی کتابه الکریم:

 ﴿الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِينًا﴾¹.

 «امروز ناامید شده‌اند آنان که کافر شده‌اند از دین شما! بنابراین از آنها نترسید؛ و از من بترسید! امروز من دین شما را براى شما کامل کردم، و نعمت خودم را بر شما تمام نمودم، و راضى شدم که دین اسلام دین شما باشد»! 

 ما که بحمد اللَه تعالى از بحث در سند حدیث ولایت در روز عید غدیر: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاَهُ فارغ شدیم؛ اینک در معناى مَوْلی و مُفاد متنِ این حدیث، و وجوب إطاعت امّت از حضرت مولى الموحّدین ـ علیه صلوات اللَه و صلوات ملائکته المقرّبین و أنبیائه المرسلین ـ مى‌پردازیم.

 در «مناقب» ابن شهرآشوب از ابو الحسن مدائنى روایت کرده است که معاویه در نامه‌اى به آن حضرت نوشت:

 یَا أبَا الْحَسَنِ! إنَّ فَضَائِلَ کَثِیرًا: کَانَ أبِی سَیِّدًا فِی الْجَاهِلِیَّةِ وَ صِرْتُ مَلِکًا فِی الإسْلاَمِ، وَ أَنَا صِهْرُ رَسُولِ اللَهِ، وَ خَالُ الْمُؤْمِنینَ، وَ کَاتِبُ الْوَحْیِ!

 «اى أبو الحسن! من داراى فضیلت‌هاى بسیارى هستم: پدر من در زمان‌