امام شناسی ج7

لفظ مَوْلَی استفاده مى‌شود أبیات عَمْرو بن عَاصِی است که چون معاویه به او نامه مى‌نویسد و بر علیه أمیرالمؤمنین و حمایت از خودش او را از محلّ اقامه‌اش در فلسطین به سوى خود در شام دعوت مى‌کند؛ او در جواب، قصیده‌اى مفصّل در مقام و منزلت و إمارت و إمامت أمیرالمؤمنین علیه السّلام مى‌گوید، و آن را براى معاویه مى‌فرستد؛ و مى‌خواهد بفهماند که تو مرا براى یارى خودت با چنین شخصیّتى مواجه مى‌کنى! و نتیجه و بهرۀ من از این دعوت باید چیز بزرگ و با ارزشى باشد نه چیز کوچک و کم‌اهمّیّت. و از جمله أبیات این قصیده که شاهد بر مقام ماست این أبیات است:

 ١ ـ «و چه بسیار سفارش‌ها و وصیّت‌هائى را که دربارۀ علىّ بن أبی‌طالب که اختصاص به او داشت ما از مصطفى شنیدیم.

 ٢ ـ و در روز غدیر خمّ پیامبر بر منبر بالا رفت و تبلیغ على را نمود در حالى که أصحاب آن حضرت کوچ نکرده بودند.

 ٣ ـ و مقام إمارت و ریاست مؤمنان را به او عطا نمود، از طرف خداوندى که قراردهندۀ جانشین است، و آن خداوند این مقام إمارت را به أمیرالمؤمنین علیه السّلام عطا کرد.

 ٤ ـ و دست على در دست رسول خدا بود، که به طور اعلان و آشکارا به أمر خداوند عزیز و بلندمرتبه ندا مى‌کرد:

 ٥ ـ و چنین گفت که: هر کس من مولاى او هستم در امروز علىّ بن أبی‌طالب‌