امام شناسی ج7

نَفَس‌هاى خود را در گلو و سینه فرو مى‌بردند؛ و مانع مى‌شدند که دردها و ناله‌هاى ایشان ظاهر شود.

 ٦ ـ اى ناقه سوارى که به ناقۀ مهریّه‌¹ سوار شده‌اى، و آن ناقه او را مضطرباً به حرکت درآورده است، و هُموم و غُموم از اطراف و جوانب به او إحاطه کرده است، و بدین جهت سر به بیابان گذارده و راه صحرا پیموده است،

 ٧ ـ مرورى بر زمین نجف کن، و در آنجا اقامت کن، چون در آنجا کوهى قرار گرفته است که بسیط خاک در برابر او سر خضوع فرود آورده، و ساکن و آرام شده است.

 ٨ ـ و به او سلام برسان از ناحیۀ این عاشقى که مدهوش اوست؛ و پرده‌هاى تاریک ظلمت شب از برابر چشم او برداشته شده و صبح تابان بر او نمایان شده و اینک خوب مى‌بیند.

 ٩ ـ و بنابراین اگر من مى‌توانستم محلّ اقامت خود را در این دنیا در محلّ آن قبرهاى روشن و تابناک قرار مى‌دادم تا زمان زندگى سپرى شود و در آنجا مقبور و مدفون شوم».

 در این ابیات مى‌بینیم که فرزند همین خاندان: سیّد مرتضى در عین آنکه عشق و بیتابى خود را نسبت به ساحت مقدّس أمیرالمؤمنین علیه السّلام ابراز مى‌دارد، و شکرانۀ تشیّع خود را به بصیرت و بینائى در سپیدۀ صبح و پاره شدن حجاب‌هاى تاریک جهل و جور و تعدّى و مرضى که مانع قبول حقّ مى‌شود تشبیه مى‌کند، مى‌گوید: آن إظهار و إبراز وِلاءِ رسول خدا، در صورتى که به شخص جائر و ستم پیشه نفعى داشته باشد؛ و نیز مى‌گوید: پیامبر با تعریض و در پرده‌گوئى سخن نگفت، و نیز قصد شخصى و خدعه نداشت، و على را به عنوان باب نجات آفتابى کرد، و طائفه‌اى که کینه‌جو بودند از شدّت حِقْد و حَسَد، نَفَس‌ها در سینه‌شان حبس شد، و نتوانستند جهاراً ناله سردهند. اینها تمام آثار و خصوصیّات نصب إمامت است که از خطبۀ رسول اللَه مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاَهُ استفاده مى‌شده است، وگرنه سفارش رسول اللَه به محبّت و یا نصرت آن حضرت که این همه پى آمد