امام شناسی ج7

 و تا آنکه مى‌گوید:

 و تا آنکه مى‌گوید:

 ١ ـ «من به فرح و سرور در آمدم، و خوشحالى من به جهت میل به زنان سیمین بدن نبود، و نه از روى بازى. مگر کسى که از سر و صورتش موى سپید بالا آمده است، بازى مى‌کند؟!

 ٢ ـ و دل و هواى مرا به خود نَرُبود خانه‌اى، و نه آثار منزل کهنه و خرابى که از محبوبه‌هاى دیرین در خیال داشتم؛ و نه مرا بُنِ انگشتان زینت‌شدۀ به خضاب نیز به اهتزاز و طرب در نیاورد.

 ٣ ـ و نیستم از کسانى که هَمّ و إرادۀ غیبى او، مرغهاى سانِحَه (از طرف چپ به راست حرکت کننده که به آن فال نیک مى‌زدند) و مرغهاى بارِحَه (از راست به چپ حرکت کننده که به آن فال شوم مى‌زدند) را شبانگاه به حرکت درآورد؛ خواه حیوان درست شاخ از جلوى من عبور کند؛ خواه حیوان شاخ شکسته.

 ٤ ـ و لیکن میل و هواى من به سوى أهل فضیلت‌ها و صاحبان تقوى و پاکى است؛ آنان که بهترین پسران حوّاء هستند؛ و خیر همیشه مطلوب است.

 ٥ ـ به سوى أفراد سپید سیماى روشن چهره، آنان که در مصائب و شدائدى که به من روى مى‌آورد به محبّت ایشان به خداوند تقرّب مى‌جویم.

 ٦ ـ آنان بنى هاشم، قوم پیغمبرند که من مراراً و کراراً به جهت ایشان راضى شده‌ام، و از براى ایشان به غضب در آمده‌ام.

 ٧ ـ من از روى مودّت، بال خودم را براى ایشان پائین کشیدم به سوى پهلو و جائى که دو جانب و دو سوى آن أهلیّت داشت و وسعت و گشایش داشت.