امام شناسی ج7

 ٧ ـ پس بگو به بنى امیّه هر جا که باشند ـ و اگر چه از شمشیر آبدار و برهنۀ ایشان بترسى، و از قطعه قطعه شدن بیم داشته باشى! ـ:

 ٨ ـ إى افّ باد بر آن روزگارى که من در آن بوده باشم و مطیع و منقاد شما باشم و از نبرد و کارزار با شما احساس ثقل و سنگینى بنمایم.

 ٩ ـ خداوند گرسنه گرداند کسى را که شما سیر کرده‌اید! و سیر کند کسى را که از جور و ستم شما گرسنه شده است!

 ١٠ و ١١ ـ و پیوسته آن فرد از امّت خود را که سیاست مردم را در دست گرفته، و متهتّک و خبیت و منعزل از مقامى است که عهده‌دار شده است، در صورتى که سیاست او مورد پسند مردم باشد، لعنت مى‌فرستد، و نداى دور باش مى‌زند، آن مرد هاشمى که همچون باران بهارى براى امّت خود حیات‌بخش است.

 ١٢ ـ آن هاشمى که همچون شیر نر در معارک و مشاهد نبرد بدون سقوط و اضطراب، براى برپاداشتن مردم جهان نیرومند و تواناست.

 ١٣ ـ و پیوسته امور امّت را برپا مى‌دارد، و از حریم امّت دفاع مى‌کند، و همواره زمین‌هاى خشک و لم یزرع حیاتى امّت را به زمین‌هاى آباد و پربهره معنوى و حیاتى در مى‌آورد».

دربارۀ قصائد هاشمیّاتِ کُمَیت‌

 أبو الفتوح رازى گوید: از کُمَیت روایت است که حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام را در خواب دیدم، به من فرمود: آن قصیده عَینیّۀ خود را براى من بخوان! و من شروع کردم به خواندن آن؛ تا رسیدم به این بیت:

 حضرت فرمود: صَدَقْتَ، راست گفتى! آنگاه خود آن حضرت این بیت را انشاد کردند:

 «و من هیچوقت همانند آن روز، روزى را ندیده‌ام؛ و هیچگاه همانند آن حقّ، حقّى را ندیده‌ام که ضایع شود».