امام شناسی ج7

 «الإمَامَةُ وَالسِّیَاسة» کتابی است از عامّه که از نقطه‌نظر صحّت، و از جهت قدمت نظیر او در کتب عامّه نیست. مؤلّف او: أبى محمّد عبد اللَه بن مسلم دینورى متوفّى در سنۀ ٢٧٠ هجرى است.

 محمّد فرید وجدى بعد از آنکه قدرى از قضایاى سقیفه را بیان مى‌کند، مى‌گوید: این مختصرى بود از آنچه علاّمۀ دینورى در کتاب خود: «الإمَامَةُ وَالسِّیَاسَةُ» تفصیلا آورده است‌¹.

 و پس از آنکه خطبۀ أبو بکر را در سقیفۀ بنى ساعده نقل مى‌کند، و در پاورقى مى‌گوید: این خطبه را از کتاب «الإمَامَةُ وَالسِّیَاسَةُ» أبى محمّد عبد اللَه بن مسلم دینورى متوفّى در سنۀ ٢٧٠ هجرى نقل کردیم، سپس در متن مطالب مى‌گوید: و این کتابى که ما این خطبه را از آن نقل کردیم از قدیم‌ترین کتب و از موثّق‌ترین آنها است، که در مسائل خلافت اسلامى نوشته شده است‌².

 و چون نتوانستند مطالب این کتاب را إنکار کنند، آن را از کتب ممنوعه إعلام کردند. این کتاب و کتاب «ینابیع المَودّة» قُندوزی حَنَفی، از یکصد سال پیش که طبع در این نواحى رائج شد و به طبع رسید، در کشور عثمانى (ترکیّه امروز) و در عراق ممنوع بود، و لیکن رفته رفته در این سنوات اخیر به علّت زیاد شدن نسخه‌هاى آن در دست مردم و در کتابخانه‌ها نتوانستند از خرید و فروش آن جلوگیرى کنند.

 در کتاب «الإمَامَةُ وَالسِّیَاسَةُ» از امتناع أمیرالمؤمنین علیه السّلام از بیعت، و از تحصّن زُبَیر و مِقْداد و سَلْمان و غیرهم به خانۀ فاطمه علیها السّلام، و از بردن أمیرالمؤمنین به مسجد، و از رفتن حضرت فاطمه به دنبال او، و از پناه بردن آن حضرت به قبر رسول خدا، و از استنصار آن حضرت بوسیله فاطمه ـ سلام اللَه علیها ـ از مهاجر و انصار مطالبى وارد است.

 مخالفان ولایت با این همه ستم‌ها و اذیّت‌ها به مقام ولایت، و با این همه کوشش‌ها براى إخفاء ولایت، شگفتا که بر خود ستم کردند، که از این آبشخوار