امام شناسی ج7

مخالفت او با جَیْش اُسامه مى‌کند؛ و اعتراف به گفتار عُمَر که: مَنْ قَالَ: إنَّ مُحَمَّدًا مَاتَ قَتَلْتُهُ بِسَیْفِی‌¹ مى‌نماید؛ و اعتراف به سقیفه و أمر امامت أبو بکر و بیعت عمر و گفتار او که: ألاَ إنَّ بَیْعَةَ أبِی بَکْرٍ کَانَتْ فَلْتَةً وَقَی اللَهُ شَرَّهَا، فَمَنْ أعَادَ إلَی مِثْلِهَا فَاقْتُلُوهُ، فَأیُّمَا رَجُلٍ بَایَعَ رَجُلًا مِنْ غَیْرِ مَشْوَرَةٍ مِنَ الْمُسْلِمینَ فَإنَّهُمَا جَدِیرَانِ أنْ یُقْتَلاَ؛² و اعتراف به دعواى حضرت فاطمه فدک را؛ و اعتراف به جنگ أبو بکر با مانعین زکوة مى‌کند؛ و بالجمله یکایک از نقمات و خطایا و گناه‌هاى عثمان را مى‌شمرد، سپس مى‌گوید: تمام این کارها براى مصلحت مسلمین واقع شده است، و خلافت باید با انتخاب و رأى مردم باشد³.

 و بعدا مى‌گوید: و بالجمله کَانَ عَلِیٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِیٍّ ـ الکلام‌⁴.

 آیا این مرد دانشمند، به کُتُب روایات و سنن و تاریخ وارد نبوده است؟ آیا أحادیث غدیر را در این کتب مفصّله که ما نمونه‌اى از آن را در اینجا ذکر کردیم ندیده است؟ آیا قضاوت یکطرفه بنابر أصل دموکراسى و حرّیّت این إجازه را مى‌دهد که از حدیث مسلّم و متواترى چشم پوشید، و آن را نسیا منسیّا گرفت؟

 آنچه مسلّم است گناه این جیل از مسلمین که دنبال باطل مى‌روند، و از حقّ إعراض مى‌کنند، به گردن این گونه دانشمندانى است که تاریخ صحیح را با آراء خود مشوب مى‌کنند، آنگاه آن تاریخ مَشُوب را تحویل جامعه و عوام مى‌دهند.

 این مساکین که با این صحنه‌سازى‌ها مى‌خواهند خلافت أبوبکر را بر اساس دموکراسى جلوه دهند، و پایه‌هاى مَذْهَب خود را استوار کنند، در خلافت عمر که به نظریّه استبدادیّۀ شخصیّۀ ابو بکر صورت گرفت چه مى‌گویند؟ و در خلافت عثمان که به نظریّه استبدادیّۀ شخصیّۀ عمر صورت گرفت چه مى‌گویند؟ آیا در