امام شناسی ج7

 ٣ ـ طَبرى متوفى در ٣١٠ در کتاب مستقلّ.

 ٤ ـ ابن زولاق لَیْثى مصرى متوفى در ٢٨٧ در تألیف خود.

 ٥ ـ خَطِیب بغدادى متوفى در ٤٦٣ در تاریخ خود.

 ٦ ـ ابن عبد البرّ متوفى در ٤٦٣ در «استیعاب».

 ٧ ـ شهرستانى متوفى در ٥٤٨ در «ملل و نحل».

 ٨ ـ ابن عَسَاکر متوفى در ٥٧١ در «تاریخ دمشق».

 ٩ ـ یاقوت حَمَوى در «معجم الادباء» ج ١٨ ص ٨٤ از طبع اخیر.

 ١٠ ـ ابن اثیر متوفى در ٦٣٠ در «اسد الغابة».

 ١١ ـ ابن أبى الحدید متوفى در ٦٥٦ در «شرح نهج البلاغه».

 ١٢ ـ ابن خَلَّکان متوفى در ٦٨١ در تاریخ خود.

 ١٣ ـ یافِعى متوفى در ٧٦٨ در «مرآة الجنان».

 ١٤ ـ ابن الشیخ بلوى در «ألف بآء».

 ١٥ ـ ابن کثیر شامى متوفى در ٧٧٤ در «البدایة و النهایة».

 ١٦ ـ ابن خَلْدُون متوفی در ٨٠٨ در مقدمة تاریخ خود. 

 ١٧ شمس الدّین ذَهَبی در «تذکرة الحفّاظ‌». 

 ١٨ نُوَیری متوفی حدود ٨٣٣ در «نهایه الإرب‌». 

 ١٩ ابن حَجَر عَسْقلانی متوفی در ٨٥٢ در «اصابة‌» و «تهذیب التّهذیب‌». 

 ٢٠ ابن صَبَّاغ مالکی متوفی در ٨٥٥ در «فصول المهمّة‌».

 ٢١ مِقْریزی متوفی در ٨٤٥ در «خِطَط‌». 

 ٢٢ جلال الدّین سُیُوطی متوفی در ٩١٠ در کتب بسیاری.

 ٢٣ قِرْمَانی دمشقی متوفی در ١٠١٩ در «أخبار الدُّوَل‌». 

 ٢٤ نور الدّین حَلَبی متوفی در ١٠٤٤ در «سیرۀ حلبیّه‌». 

 و غیر ایشان از مورّخان دیگر.

 أهمّیّت مطلب در علم حدیث نیز کمتر از أهمّیت آن در علم تاریخ نیست؛ محدّث در هر گوشه و کنار از فضاى واسع فنّ خود در علم حدیث دیده بگشاید؛ و وجهۀ خود را منعطف دارد؛ یک دسته از أحادیث صحیحه و مسانید مى‌یابد، که این فضیلت و شَرَف را براى ولىّ أمر دین علیه السّلام اثبات مى‌کند؛ و همینطور پیوسته‌