اللَه شناسی ج1

 ٢١ ـ إلَهى أمَرْتَ بِالرُّجوعِ إلَى الآثارِ، فَارْجِعْنى إلَیها بِکسْوَةِ الانْوارِ وَ هِدایةِ الاسْتِبْصارِ، حَتَّى أرْجِعَ إلَیک مِنْها کما دَخَلْتُ إلَیک مِنْها مَصونَ السِّرِّ عَنِ النَّظَرِ إلَیها، وَ مَرْفوعَ الْهِمَّةِ عَنِ الاعْتِمادِ عَلَیها؛ إنَّک عَلَى کلِّ شَىْ‌ءٍ قَدیرٌ!

 «بار خداوندا! تو مرا امر فرمودى تا بازگشت به عالم آثار نمایم؛ در این صورت از تو درخواست مى‌كنم تا با لباس نور و رهبرى و رهنمائى از روى بصیرت، مرا به آن عالم آثار رجعت دهى؛ تا اینكه ـ همان‌طور كه من از آن عالم با بى‌نیازى از آن و با تحقّق به غیر آن به سوى تو داخل شده بودم ـ از آن عالم، به‌طورى‌كه سرّم و كانون درونى وجودم از توجّه و نظر و التفات به آن مصون و در ظلّ عنایت و حمایتت محفوظ بماند، و بدون توجّه و دلبستگى بدان، و با تمام غنى و بى‌نیازى از آن، بسوى تو بازگشت نمایم؛ كه حقّاً و حقیقةً تو بر هر چیز توانائى و قدرت دارى!»

 ٢٢ ـ إلَهى هَذا ذُلّى ظاهِرٌ بَینَ یدَیک! وَ هَذا حالى لا یخْفَى عَلَیک! مِنْک أطْلُبُ الْوُصولَ إلَیک! وَ بِک أسْتَدِلُّ عَلَیک! فَاهْدِنى بِنورِک إلَیک! وَ أقِمْنى بِصِدْقِ الْعُبودیةِ بَینَ یدَیک!

 «بار خداوندا! اینست حال ذلّت و استكانت من در برابر تو! و اینست احوال من و كیفیت آن كه براى تو پنهان نمى‌باشد! از خودت مى‌طلبم وصول به خودت را! و از خودت راهنمائى و رهبرى مى‌جویم تا مرا به خودت برسانى! بنابراین اى پروردگار من، مرا با وسیله نور خودت به سوى خودت هدایت كن! و با قدم راستین و صدقِ بندگى و عبودیت در برابرت بر پا دار! (چون براى من مبرهن و مشهود گردیده است كه غیر از تو مؤثّرى موجودیت ندارد. و جمیع اسباب، محكوم و مختار و منتخب در دست تو مى‌باشد. لهذا راه وصول را به بارگاه عزّتت، باید خودت برایم مفتوح سازى! و این آثار كه ظهورات تو