اللَه شناسی ج1

نومیدى مقرون سازى در حالتى كه آن آمال به عنوان میهمان نیازمند و محتاج در آستانه شخص كریم و ذو المجد و الاقتدار روى آور شده‌اند؟!

 بلكه چگونه امكان دارد كه احوالم نیكو نگردد در حالتى كه آنها به تو قیام دارند و بازگشتشان به سوى تو خواهد بود؟! پس هم از جهت قیام به تو، و هم از جهت رجوع به تو سزاوار است نیكو بوده باشند!»

 ٨ ـ إلَهى ما ألْطَفَک بى مَعَ عَظیمِ جَهْلى! وَ ما أرْحَمَک بى مَعَ قَبیحِ فِعْلى!

 «بار خداوندا! چقدر تو به من لطف دارى با وجود عظمت جهل و نادانى من! و چقدر به من مرحمت دارى با وجود زشتى فعل و كردار من! (لطف تو از آنجاست كه من جاهل به ارزش خود بوده‌ام و تو مرا ارشاد كردى و از ظلمات جهل و فتنه رهانیدى! و رحمت تو از آنجاست كه معصیت تو را بكار مى‌بندم و تو حلم مى‌ورزى، و من در أداء حقوق تو تقصیر مى‌كنم و تو مرا گرامى مى‌دارى»)!

 ٩ ـ إلَهى ما أقْرَبَک مِنّى، وَ ما أبْعَدَنى عَنْک!

 «بار خداوندا! چقدر موجبات نزدیكى تو به من بسیار مى‌باشد؛ و چقدر زشتیها و غفلتها مرا از تو به دور افكنده است! (قرب تو به من، با اصل وجود و ذات أقدس تو و قدرت و علم و مشیت و اراده و سیطره و هیمنه تست كه به وصف ناید؛ و بُعد من از تو، به‌واسطه ظلمت ماهیت امكان و فاصله عظیم میان عبودیت من و ربوبیت تست!»)

 ١٠ ـ إلَهى ما أرْأَفَک بى! فَمَا الَّذى یحْجُبُنى عَنْک؟!

 «بار خداوندا! چقدر تو به من رأفت دارى! پس علّت محجوبیت و عدم زیارت و لقاء ذاتت چیست؟! (تمام مظاهر عالم كون دلیل و شاهد بر رأفت تو مى‌باشند، بنابراین من باید تو را در تمام این مشاهد دیدار نمایم! علّت پنهانى‌