اللَه شناسی ج1

 ٥ ـ إلَهى وَصَفْتَ نَفْسَک بِاللُّطْفِ وَ الرَّأْفَةِ بى قَبْلَ وُجودِ ضَعْفى؛ أ فَتَمْنَعُنى مِنْهُما بَعْدَ وُجودِ ضَعْفى؟!

 «بار خداوندا! تو خودت را با صفت لطف و رأفت توصیف كردى پیش از آنكه ضعف در من پدیدار گردد؛ آیا مرا از شمول آن دو صفت لطف و رأفت باز مى‌دارى پس از آنكه ضعف در من پدیدار گشته است؟! (چرا كه دو صفت لطف و رأفت را كه در قرآن براى خودت ذكر فرموده‌اى اختصاص به ضعف و غیر ضعف بندگانت ندارد»).

 ٦ ـ إلَهى إنْ ظَهَرَتِ الْمَحاسِنُ مِنّى، فَبِفَضْلِک وَ لَک الْمِنَّةُ عَلَىَّ؛ وَ إنْ ظَهَرَتِ الْمَساوِی مِنّى، فَبِعَدْلِک وَ لَک الْحُجَّةُ عَلَىَّ!

 «بار خداوندا! اگر خوبیها از من سر زند، از روى فضل تو بوده است و بدین جهت تو بر من منّت دارى؛ و اگر بدیها از من سر زند، از روى عدل تو بوده است و بدین جهت حجّت تو بر من قیام دارد! (چرا كه خوبیهاى من از روى عدم استحقاق ذاتى با فضل و رحمت؛ بى‌مادّه اوّلیه به من داده شده است. و بدیهاى من از ناحیه تو نبوده است كه بر تو نقص و عیبى نیست و جور و ظلمى روا نمى‌باشد؛ وَ الشَّرُّ لَیسَ إلَیک! چون تو مَلِك و مالكى، هر چه بخواهى در حیطه ملكیت خودت بجا مى‌آورى؛ وَ لَک الْحُجَّةُ عَلَىَّ فى جَمیعِ ذَلِک! بنابراین اگر مَساوى از من ظاهر گردد، اسائه از من است، و بنا بر حقوق عبودیت، تنبیه و مجازات از ناحیه عدل تو مى‌باشد؛ و اگر محاسن بروز كند، از ناحیه فضل و زیادتى خیر و رحمت و منّت بوده است، و بنابراین إفضال تو بر پا مى‌باشد»)!

 ٧ ـ إلَهى کیفَ تَکلُنى وَ قَدْ تَوَکلْتَ بى؟! وَ کیفَ اضامُ وَ أنْتَ النَّصیرُ لى؟! أمْ کیفَ أخیبُ وَ أنْتَ الْحَفىُّ بى؟!

 ها أنَا أتَوَسَّلُ إلَیكَ بِفَقْرى إلَیكَ! وَ كَیفَ أتَوَسَّلُ إلَیكَ بِما هُوَ مُحالٌ‌