اللَه شناسی ج1

الْخَیرُ یا رَبِّ وَ لَا یوجَدُ إلَّا مِنْ عِنْدِک، وَ مِنْ أَینَ لِىَ النِّجَاةُ وَ لَا تُسْتَطَاعُ إلَّا بِک! لَا الَّذِى أَحْسَنَ اسْتَغْنَى عَنْ عَوْنِک وَ رَحْمَتِک؛ وَ لَا الَّذِى أَسَاءَ وَ اجْتَرَأَ عَلَیک وَ لَمْ یرْضِک خَرَجَ عَنْ قُدْرَتِک، یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّ!

 «اى خداى من! ادب كردن مرا، از راه گوشمالى و عقوبتت قرار مده! و در راه چاره‌جوئى و آزمایشى كه از من مى‌كنى، با من مكر و خدعه منما! اى پروردگار من! كجا براى من خیر و رحمتى بوجود آید، درحالى‌كه آن خیر و رحمت اختصاص به كان و كانون موجود در نزد تو دارد! و كجا براى من نجات و رستگارى امكان‌پذیر مى‌باشد، درحالى‌كه راه وصول به آن غیر مقدور است مگر بوسیله تو! نه آن كس كه نیكى كند، از عون و كمك و رحمت تو بى‌نیاز مى‌باشد؛ و نه آن كس كه بدى نماید و بر تو جرأت ورزد و تو را از خودش خشنود نسازد، از ناحیه قدرت و حیطه توانائى تو بیرون شده است! اى پروردگارم! اى پروردگارم! اى پروردگارم!»

 و آن‌قدر «یا رَبِّ» را تكرار كرد تا نفسش قطع شد؛ آنگاه عرضه داشت: بِک عَرَفْتُک‌ تا آخر دعاى رشیق و متین و عالى‌رتبه و بلندذروه‌اى كه فقط از نقطه اقصاى توحید، در حرم و خلوتگاه حضرت محبوب ندا مى‌كند، و در حرم ذات‌ لَا یسَعُنِى فِیهِ مَلَک مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ‌ نَجوَى و مناجات مى‌نماید¹.