اللَه شناسی ج1

كسى كه در كردارش احدى را از خلق براى من شریك قرار دهد، من تمام عملى را كه بجا آورده است براى آن شریك واگذار مى‌نمایم، و من عمل را نمى‌پذیرم مگر آنكه خالص براى من بوده باشد. سپس پیامبر صلّى اللَه علیه و آله و سلّم قرائت كردند آیه‌ ﴿فَمَن كانَ يرْجُوا﴾ را تا آخر آن.»

 و در «تفسیر عیاشى» از علىّ بن سالم، از حضرت أبو عبد اللَه امام جعفر صادق علیه السّلام آمده است كه خداوند تبارك و تعالى مى‌گوید:

 أَنَا خَیرُ شَرِیک؛ مَنْ أَشْرَک بِى فِى عَمَلِهِ لَمْ أَقْبَلْهُ، إلَّا مَا کانَ لِى خَالِصاً!

 «من شریك انتخاب شده و برگزیده‌اى هستم؛ كسى كه در كردارش براى من شریك قرار دهد من آن را قبول نمى‌كنم، مگر عملى را كه خالص از براى من بوده باشد!»

 عیاشى گوید: و در روایت دیگرى از آن حضرت علیه السّلام وارد است كه: إنَّ اللَهَ یقُولُ: أَنَا خَیرُ شَرِیک؛ مَنْ عَمِلَ لِى وَ لِغَیرِى فَهُوَ لِمَنْ عَمِلَ لَهُ دُونِى.

 «خداوند مى‌گوید: من شریك اختیار شده‌اى مى‌باشم؛ هر كس براى من و براى غیر من عملى را انجام دهد، پس آن عمل براى غیر خواهد بود نه براى من.»

 و در «الدّرّ المنثور» با سند متّصل خود از شدّاد بن أوْس روایت مى‌نماید كه شنیدم از رسول خدا صلّى اللَه علیه [و آله‌] و سلّم كه مى‌گفت:

 مَنْ صَلَّى یرائِى فَقَدْ أَشْرَک، وَ مَنْ صَامَ یرآئِى فَقَدْ أَشْرَک، وَ مَنْ تَصَدَّقَ یرآئِى فَقَدْ أَشْرَک؛ ثُمَّ قَرَأ: ﴿فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ‌﴾ ـ الآیة.

 «كسى كه نماز از روى ریا بگزارد شرك آورده است، و كسى كه روزه از روى ریا بگزارد شرك ورزیده است، و كسى كه صدقه از روى ریا بدهد شرك آورده‌