اللَه شناسی ج1

أعوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحیم‌

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیبینَ الطّاهِرینَ‌

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدائِهِمْ أجْمَعینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدّینِ‌

وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلّا بِاللَهِ الْعَلی الْعَظیم‌

تفسیر آیه مباركه: فَمَن كَانَ یرْجُوا لِقَاءَ رَبِّهِ‌

 قالَ اللَهُ الْحَكیمُ فى كِتابِهِ الْكَریم:

 ﴿قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى‌ إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً﴾.

 (آیه یك‌صد و دهمین، از سوره كهف: هجدهمین سوره از قرآن كریم)

 «بگو ـ اى پیغمبر ـ كه اینست و غیر از این نیست كه من بشرى مى‌باشم همانند شما كه به من وحى كرده مى‌شود كه: فقط معبود شما معبود واحد است! پس هر كس امید دیدار و لقاى پروردگارش را داشته باشد، باید حتماً كار نیكو انجام دهد و هیچ كس را با پروردگارش انباز و همتا قرار ندهد!»

تفسیر «المیزان» درباره آیه: فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ‌

 حضرت استادنا الاكرم آیة الحقّ و العرفان و سند العلم و الإیقان: آیة اللَه علّامه طباطبائى تغمَّده اللَهُ بأعلَى رضوانِه، و رفَع درجتَه بما لا یدرِك به عقلُ بشرٍ و لا مَلَكٍ و لا جِنٍّ و لا أحدٍ سِوى ذاتِه الاقدسِ، در تفسیر آیه فرموده‌اند:

 این آیه خاتمه سوره (سوره كهف) است و ملخّص غرض از بیان سوره را ارائه مى‌دهد؛ و اصول سه‌گانه دین را در خود گردآورى نموده است كه عبارت باشد از توحید و نبوّت‌ و معاد. توحید عبارت است از گفتارش: ﴿أَنَّما إِلهُكُمْ‌