اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

اللَه شناسی ج1

0
اعتقادات
جلد ها

جلد اول از مجموعۀ «الله‌شناسی» تألیف ارزشمند علامه آیت‌الله حاج سید محمد‌حسین حسینی طهرانی ـ قدّس‌سرّه ـ بوده که پیرامونِ «امکان لقاء پروردگار، و حضور حق در همۀ عالَم، و کیفیت عشق بین حق و خلق» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است.  اهم مباحثِ این مجلّد:  • تفسیر آیۀ نور  • تطبیق آیۀ نور بر خمسۀ طیبه  • انسان کامل، محلّ تجلی آیۀ نور  • خدا را می‌توان دید، و خدا را با خدا می‌توان شناخت  • خداوند عاشق خلق، و خلق عاشق اوست   • عاشقان لقاء خدا از هیچ گزندی نمی‌هراسند  • راه وصول به معرفت الله، عبور از نفس‌پرستی است  • اقسام تجلیات پروردگار بر سالک الی الله  • سلوک برای آماده‌شدن جهت جذبه الهی است  • امکان دیدار و لقاء خداوند برای مؤمنین خوش‌کردار  • خداوند همه‌جا هست؛ چشم بگشا و ببین!  • لقاء خداوند منحصر به قیامت نیست  • بیانی از حقیقت توحید و عشق به پروردگار در کربلا و عاشورا  • ذکر اسناد متواتر، و شرح و تفسیر حدیثِ قرب نوافل

اللَه شناسی ج1

213
  • گفتند اگر تو مرد عشقى***‌بشنو سخن درست از ما1
  • هستىّ تو پرده رخ ماست‌***از پرده خود به كلّ برون آ
  • از هستى خود چو نیست گشتى‌***از جمله حجابها گذشتى‌
  •  و در بعضى از نسخ چنین واقعست كه: «صَداى لفظ أرنى، ﴿لَنْ تَرانِي﴾ است»، و صَدا به مناسبت كوه گفته باشد. و معنى آن باشد كه چون صَدا بازگشت آواز صاحب صوت است، و صوت «أَرِنِى» در دیدنى‌2 بُوَد كه مقرون به هستى موسى علیه السّلام باشد، صداى بدون رویت به‌ ﴿لَنْ تَرانِي﴾‌3 واقع شده باشد.4 عربیةٌ:

  • وَ جانِبْ جَنابَ الْوَصْلِ هَیهاتَ لَمْ یکنْ‌***وَ ها أنْتَ حَىٌّ، إنْ تَکنْ صادِقاً مُت‌
  • هُوَ الْحُبُّ إنْ لَمْ تَقْضِ لَمْ تَقْضِ مَأْرَبًا***مِنَ الحُبِّ فَاخْتَرْ ذاک أوْ خَلِّ خُلَّتى‌5
    1. نسخه «ز»: درست يارا
    2. نسخه «ز» و طبع سنگى: ديدن
    3. يعنى هيچ‌گاه مرا نخواهى ديد.
    4. نسخه «ز» و طبع سنگى: صدا به ردّ آن رؤيت به ﴿لَنْ تَرانِي﴾ واقع شد
    5. اين دو بيت، صد و يکمين و صد و دوّمين بيت از «نظم السّلوک» ابن فارض است که از طبع دار العلم (سنه ١٣٧٢) در ص ٩٣؛ و از طبع دار صادر (سنه ١٣٨٢) در ص ٥٦ واقع مى‌باشد. و معنى آن اين‌طور است:
      «و از کنار آستانه وصل خود را کنار بکش، هيهات! امکان ندارد تا تو زنده باشى به وصال من برسى! اگر تو در دعوى محبّتت صادق مى‌باشى، پس بمير!
      اوست کان و معدن محبّت؛ اگر نميرى، به مراد و آرزويت نمى‌رسى و در محبّت، تهيدستى خواهى بود؛ پس يا مرگ را اختيار کن و يا دست از دوستى و خلّت با من بردار!»