اللَه شناسی ج1

 «از حضرت امام أبو عبد اللَه جعفر بن محمّد الصّادق علیهما السّلام چون پرسیده شد: به چه چیز پروردگارت را شناختى؟!

 فرمود: به حلّ كردن و باز كردن تصمیم و عزم، و به شكستن قصد و اراده؛ من تصمیم گرفتم كارى انجام دهم تصمیم مرا باز كرد و از میان برداشت؛ و قصد كردم براى عملى، او قصد مرا شكست!»

 این‌گونه معرفت كه در منطق به آن برهان‌ «إنِّى» گویند، معرفت است از معلول به علّت، از مخلوق به خالق، از مصنوع به صانع.

اكتفا كردن به «دینُ العجائز» موجب خسران و ندامت و حسرت است‌

 به آن پیرزن گفتند: خدا را از چه راه شناخته‌اى؟! گفت: از این چرخه ریسندگى‌ام! زیرا چون دست به سوى آن مى‌برم و دسته آن را به گردش در مى‌آورم، آن حركت مى‌كند و نخها را مى‌ریسد و مبدّل به ریسمان مى‌نماید. و چون دست برمى‌دارم، آن مى‌ایستد و متوقّف مى‌گردد، پشمها و پنبه‌ها به حال خود باقى مى‌ماند، دیگر نه رشته‌اى رشته مى‌شود و نه ریسمانى تهیه مى‌گردد!

 از آنجا دانستم كه این افلاك و ستارگان ثابت و سیار و این خورشید و ماه و این زمین و این دستگاه آفرینش، آفریننده‌اى دارد كه اگر وقتى بخواهد توقّف كند تمام جهان هستى به دیار عدم مى‌روند؛ و چون در هر لحظه بدان، نیرو از جانب صاحب نیرو مى‌رسد، لهذا بر قرار و بر دوام مى‌باشند.