![تصویر](./Uploads/Document/Book/VolumeImage/[{"title":"فایل تصویر پیوست شده","url":"/Attachment/DocumentVolumeImage/1.jpg/temp?type=Book","id":"1.jpg"}])
اللَه شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «امکان لقاء پروردگار، و حضور حق در همۀ عالَم، و کیفیت عشق بین حق و خلق» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحثِ این مجلّد: • تفسیر آیۀ نور • تطبیق آیۀ نور بر خمسۀ طیبه • انسان کامل، محلّ تجلی آیۀ نور • خدا را میتوان دید، و خدا را با خدا میتوان شناخت • خداوند عاشق خلق، و خلق عاشق اوست • عاشقان لقاء خدا از هیچ گزندی نمیهراسند • راه وصول به معرفت الله، عبور از نفسپرستی است • اقسام تجلیات پروردگار بر سالک الی الله • سلوک برای آمادهشدن جهت جذبه الهی است • امکان دیدار و لقاء خداوند برای مؤمنین خوشکردار • خداوند همهجا هست؛ چشم بگشا و ببین! • لقاء خداوند منحصر به قیامت نیست • بیانی از حقیقت توحید و عشق به پروردگار در کربلا و عاشورا • ذکر اسناد متواتر، و شرح و تفسیر حدیثِ قرب نوافل
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج1
156معرفت ما به خورشید همین مقدار است. چه كسى قدرت آن را دارد كه خورشید را پیدا كند و عارف و شناساى او گردد؟ آن كس كه از اینجا برخیزد و برود در درون خورشید ذوب شود و محو شود و از ذرّات وجود و هستى او گردى هم نماند، او خورشید را شناخته است. افسوس كه در آنجا «او» پیدا نمىشود و عبارت و لفظ «او» در ذات خورشید راه ندارد.
مدح تو حیف است با زندانیان *** گویم اندر مجمع روحانیان مدح، تعریف است و تخریق حجاب *** فارغ است از مدح و تعریف آفتاب مادح خورشید مدّاح خود است *** که دو چشمم روشن و نامُرمَد است1 ذمّ خورشید جهان ذمّ خود است *** كه دو چشمم كور و تاریك و بد است2 و در جاى دگر مىگوید:
عاشقى پیداست از زارىّ دل *** نیست بیمارى چو بیمارىّ دل علّت عاشق ز علّتها جداست *** عشق، اصطرلاب اسرار خداست آفتاب آمد دلیل آفتاب3 *** گر دلیلت باید از وى رو متاب - يعنى غير رَمَددار، رَمَد مرضى است در چشم که با آن ماه را پيوسته با هاله مىبيند.
- «مثنوى» طبع آقا ميرزا محمود، اوائل دفتر پنجم، ص ٤٢٩، سطر ٤ و ٥
- اشارتست به حديث عَرَفْتُ رَبّى بِرَبّى، و همچنين يَا مَنْ دَلَّ عَلَى ذاتِهِ بِذاتِهِ. يعنى: «شناختم پروردگار خودم را به پروردگار خودم.» و نيز «اى کسى که دلالت مىکند بر ذات خود به ذات خود!» (تعليقه)