اللَه شناسی ج1

ذَلِک لَهَلَک. وَ إنَّ مِنْ عِبَادِى الْمُؤْمِنِینَ مَنْ لَا یصْلِحُهُ إلَّا الْفَقْرُ، وَ لَوْ صَرَفْتُهُ إلَى غَیرِ ذَلِک لَهَلَک.

 وَ مَا یتَقَرَّبُ إلَىَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِى بِشَىْ‌ءٍ أحَبَّ إلَىَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَیهِ. وَ إنَّهُ لَیتَقَرَّبُ إلَىَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى أُحِبَّهُ؛ فَإذَا أَحْبَبْتُهُ کنْتُ إذاً سَمْعَهُ الَّذِى یسْمَعُ بِهِ، وَ بَصَرَهُ الَّذِى یبْصِرُ بِهِ، وَ لِسَانَهُ الَّذِى ینْطِقُ بِهِ، وَ یدَهُ الَّتِى یبْطِشُ بِهَا.

 إنْ دَعَانِی أَجَبْتُهُ؛ وَ إنْ سَأَلَنِى أَعْطَیتُهُ.¹

 ترجمه این حدیث نیز به عین ترجمه حدیث مروىّ از «محاسن» مى‌باشد. بجز آنكه در صدر این حدیث تصریح شده است كه این خطاب حضرت پروردگار جلّتْ عظمتُه در معراج رسول اكرم صلّى اللَه علیه و آله بوده است. زیرا صدرش این است كه: چون پیامبر را به معراج بردند گفت: اى پروردگار من! حالت مؤمن در نزد تو چطور مى‌باشد؟! و در جواب، خداوند فرمود: یا مُحَمَّدُ! ... و بجز آنكه خداوند مى‌گوید: «من در سرعت براى نصرت اولیاى خودم از همه چیزها سرعتم بیشتر است.» و بجز آنكه خداوند مى‌گوید:

 «بعضى از بندگان مؤمن من مى‌باشند كه حال آنها را اصلاح نمى‌كند مگر غنى، و اگر من غنى را از وى بگردانم به سوى غیر غنى، تحقیقاً به هلاكت مى‌افتد. و بعضى از بندگان مؤمن من مى‌باشند كه حال آنها را به صلاح در نمى‌آورد مگر فقر، و اگر من فقر را از وى بگردانم به سوى غیر فقر، تحقیقاً به هلاكت مى‌افتد.»²