اللَه شناسی ج1

 رسول اكرم صلّى اللَه علیه و آله گفت: خداوند عزّ و جلّ گفت:

 مَنْ أَهَانَ لِى وَلِیا فَقَدْ أَرْصَدَ لِمُحَارَبَتِى. وَ مَا تَقَرَّبَ إلَىَّ عَبْدٌ بِشَىْ‌ءٍ أَحَبَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَیهِ. وَ إنَّهُ لَیتَقَرَّبُ إلَىَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى أُحِبَّهُ؛ فَإذَا أَحبَبْتُهُ کنْتُ سَمْعَهُ الَّذِى یسْمَعُ بِهِ، وَ بَصَرَهُ الَّذِى یبْصِرُ بِهِ، وَ لِسَانَهُ الَّذِى ینْطِقُ بِهِ، وَ یدَهُ الَّتِى یبْطِشُ بِهَا.

 إنْ دَعَانِی أَجَبْتُهُ، وَ إنْ سَأَلَنِى أَعْطَیتُهُ. وَ مَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَىْ‌ءٍ أنَا فَاعِلُهُ کتَرَدُّدِى عَنْ مَوْتِ الْمُؤْمِنِ یکرَهُ الْمَوْتَ وَ أَکرَهُ مَسَاءَتَهُ.¹

 ترجمه این حدیث به عین ترجمه حدیث مروىّ از «محاسن» مى‌باشد، بجز آنكه در صدر این حدیث آمده است: «هر كس كه به یكى از اولیاى من اهانت كند تحقیقاً مرا در كمینگاه جنگ با خود واداشته است.» و دیگر آنكه بجاى لفظ تَحَبَّبَ، تَقَرَّبَ یعنى نزدیكى به خدا آمده است.

 دوّم: از عدّه‌اى از اصحاب ما، از أحمد بن محمّد بن خالد از إسماعیل بن مِهران از أبو سعید قَمّاط از أبان بن تَغْلِب، از حضرت امام محمّد باقر أبا جعفر علیه السّلام روایت نموده است كه گفت:

 لَمَّا أُسْرِىَ بِالنَّبِىِّ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ قَالَ: یا رَبِّ مَا حَالُ الْمُؤْمِنِ عِنْدَک؟!

 قَالَ: یا مُحَمَّدُ! مَنْ أَهَانَ لِى وَلِیا فَقَدْ بَارَزَنِى بِالْمُحَارَبَةِ! وَ أَنَا أَسْرَعُ شَىْ‌ءٍ إلَى نُصْرَةِ أَوْلِیائِی. وَ مَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَىْ‌ءٍ أَنَا فَاعِلُهُ کتَرَدُّدِى عَنْ وَفَاةِ الْمُؤْمِنِ؛ یکرَهُ الْمَوْتَ وَ أَکرَهُ مَسَاءَتَهُ.

 إنَّ مِنْ عِبَادِى الْمُؤْمِنِینَ مَنْ لَا یصْلِحُهُ إلَّا الْغِنَى وَ لَوْ صَرَفْتُهُ إلَى غَیرِ