اللَه شناسی ج1

 یعنى همیشه بنده نزدیك مى‌شود به من به نوافل یعنى به طاعات و عبادات نافله مثل نماز غیر فرض، و روزه غیر رمضان، و قرائت قرآن، و تسبیح، و ذكر، و فكر، و توجّه تامّ به مبدأ، و معاونت فقرا و مساكین و غیرها، تا وقتى‌كه من او را دوست دارم. و چون من او را دوست داشتم، من گوش او باشم، و من چشم او باشم، و من زبان او باشم، و من دست او باشم، و من پاى او باشم. پس به من شنود، و به من بیند، و به من گوید، و به من گیرد، و به من رود.

محبّت خدا به عبد تجلّى و رفع حُجب است؛ و محبّت عبد به خدا انجذاب سرّ اوست‌

 بدانكه نزد كاملان عارف، محبّتِ حضرت صمدیت مر بنده را، عبارتست از تجلّى نفحات الطاف ربّانىّ كه از مَهَبّ بَوادى‌¹ عنایت به‌واسطه تلاطم امواج دریاى ارادت كه برزخ غیب و شهادت است، و از اصول ایجاد اكوان و مفاتیح غیب اعیان است، منبعث مى‌گردد. و با مظاهر ظاهره‌² و مجالى زاكیه كه قوابل آثار قدسى و حوامل‌³ أسرار انسى‌اند تعلّق مى‌گیرد، و مرایاى بواطن مستعدّان قبول فیض جمالى را از كدورات آثار مجالى جسمانى و ظلمت غبار شهوات نفسانى پاك مى‌گرداند. و به‌واسطه رفع حجابِ عوایق و علایق، و دفع عذاب قواطع و موانع، به بِساط قرب مى‌رساند؛ و جانهاى مُتعطِّشانِ زلال وصال را در مقام شهود، لذّت شراب روح انس مى‌چشاند.

 و محبّت بنده حقّ را، عبارت است از انجذاب سرّ سالك مشتاق، به تحصیل این معانى كه منشأ سعادات طالبان و منع‌⁴ كمالات راغبان است، و میل باطن طالب به درك نتائج این حقایق كه جمال طالبان از زیور آن عارى، و به سبب فقدان این دولت، بسته‌بند مذلّت و خوارى است. شعر: