اللَه شناسی ج1

در اثر كردار ستوده انسان، خداوند حجاب را از چشم او بر مى‌گیرد

 امّا میان نفس انسان و خداوند حجابهائیست، بلكه هفتاد هزار حجاب است. و هر عملى را كه انسان انجام دهد، خواه فعل طاعت بوده باشد خواه ترك معصیت، اگر از روى قصد قربت و نیت نزدیكى به وى باشد، یك عدد از حجابها را بر مى‌دارد یعنى نفس انسان یك مرحله به خداوند نزدیكتر مى‌شود و خود را روشن‌تر مى‌نگرد، و قساوت و ظلمات درونى‌اش را كمتر و سبكتر احساس مى‌نماید؛ تا رفته رفته، بنده جمیع حجابهایش از بین مى‌رود و میان وى و خداى وى هیچ فاصله و بعد نفسانى باقى و برقرار نمى‌ماند.

 آنگاه است كه وى با چشم خدا مى‌بیند، و با گوش خدا مى‌شنود، و با زبان خدا سخن مى‌گوید. یعنى دیگر چشم او چشم او نیست، چشم خداست. و گوش او گوش او نیست، گوش خداست. و زبان او زبان او نیست، زبان خداست.

 و به عبارت بهتر چون جمیع صفات و افعالى را كه تا بحال به خود از روى استقلال نسبت مى‌داده است، عنوان استقلال آن از میان برداشته شده، و آتش زده گردیده و خاكسترش هم به باد فنا رفته است، و در وجود و صفت و فعل او جز عنوان آیتیت و مرآتیت چیزى بجاى نمانده است، فلهذا خداوند است كه در این مرآت درخشیده است، و از دریچه این بنده اظهار هستى مى‌كند. و از چشم اوست كه مى‌بیند، و از گوش اوست كه مى‌شنود، و از زبان اوست كه تكلّم مى‌كند، و با پاى اوست كه راه مى‌رود، و با اندیشه اوست كه فكر مى‌نماید، و از عقل اوست كه ادراك مى‌كند. پس خداوند موجود است و بس. و خداوند بینا، و شنونده، و گوینده، و راه رونده، و تفكّركننده، و ادراك نماینده است و بس.

 در اینجاست كه عارف بلند پایه ما: شیخ محمود شبسترى أعلى اللَه مقامه مى‌فرماید: