اللَه شناسی ج1

جُمادى الآخره سنه ٧٠٩ بوده است‌¹ أخذ كند و به حضرت نسبت دهد؟

 میان زمان ارتحال این دو نفر چهل و چهار سال و هفت ماه فاصله است، و سید بدین مدّت یعنى قریب نیم قرن پیش از انشاءكننده این دعاها رحلت نموده است. بنابراین در اینجا بطور حتم باید گفت الحاق این فقرات به دعاى امام در روز عرفه در كتاب «إقبال»، پس از ارتحال سید تحقّق یافته است.

 بنابراین، احتمال دوّم علّامه مجلسى (ره) بطور یقین، به تعین مبدّل مى‌گردد؛ و احتمال اوّل او كه: شاید در بدو امر در كتب بعضى از آنان آمده است، و ابن طاوس در كتاب «إقبال» با غفلت از حقیقت حال نقل كرده است، نادرست خواهد شد.

 حاشا و كلّا كه سید با آن عظمت مقام، كلام عارفى را از كتابى اخذ كند و بردارد به دنبال دعاى امام بگذارد و اسناد و انتسابش را به امام بدهد!

 شاهد بر این، عدم ذكر سید در كتاب «مصباح الزّائر» و عدم ذكر آن در نسخه‌هاى عتیقه از «إقبال» است. یعنى این نسخه‌ها در زمان حیات سید بوده است، و پس از وفاتش بدان الحاق نمودند. امّا چون مجلسى از كتاب «حِكم عطائیه» بى‌اطّلاع بوده است و از مؤلّف آن و از زمان تألیفش خبر نداشته است، لهذا به چنین اسناد اشتباهى در افتاده است.

 و امّا اشتباه و غلط مرحوم محدّث قمّى آن است كه: پس از آنكه ایشان كه خبره فنّ و تألیف و بحث و فحص هستند، كلام علّامه مجلسى را در «بحار الانوار» دیده‌اند كه فرموده است: این فقرات از دعا در نسخ عتیقه كتاب‌