اللَه شناسی ج1

 سپس مجلسىّ (ره) گوید: «این دعا را كفعمى ایضاً در «البلد الامین» و ابن طاوس در «مصباح الزّائر» همان‌طور كه سابقاً ذكرش گذشت آورده‌اند، و لیكن در آخر این دعا در آن دو كتاب به اندازه تقریبىِ یك ورق موجود نمى‌باشد؛ و آن از عبارت: إلَهى أنَا الْفَقیرُ فى غِناىَ‌ تا آخر دعا مى‌باشد.

 و همچنین در بعضى از نسخه‌هاى عتیقه كتاب «إقبال» این مقدار ورقه یافت نشد. و ایضاً عبارات این ورقه با ادعیه سادات معصومین نیز ملائمت ندارد، زیرا وفق مذاق صوفیه است. و از این جهت برخى از افاضل معتقد شده‌اند كه این مقدار از ورقه از زیادتیهاى بعضى مشایخ عرفان و از الحاقات ایشان مى‌باشد، و از ادخالات آنهاست.

 و بالجمله این زیادتى، یا آن مى‌باشد كه در بدو امر در كتب بعضى از آنان آمده است و ابن طاوس در كتاب «إقبال» با غفلت از حقیقت حال نقل كرده است، و یا آن مى‌باشد كه بعداً بعضى از آنان به «إقبال» ملحق نموده‌اند. و شاید این احتمال دوّم اظهر بوده باشد؛ چرا كه ما بیان كردیم كه در بعضى از نسخ عتیقه كتاب «إقبال» یافت نشد. و همچنین همین سید مؤلّف «إقبال»، در كتاب دعاى «مصباح الزّائر» روایت ننموده است. وَ اللَهُ أعْلَمُ بِحَقائِقِ الاحْوالِ.»¹

 این بود كلام علّامه مجلسىّ رضوان اللَه علیه. و امّا مرحوم محدّث قمّى پس از نقل این دعا تا یا رَبِّ یا رَبِ‌ آورده است كه: آن حضرت مكرّر مى‌گفت: یا رَبِ‌، و كسانى كه دور آن حضرت بودند تمام گوش داده بودند به دعاى آن حضرت و اكتفا كرده بودند به آمین گفتن.