اللَه شناسی ج1

عرفات بیرون آمد با حالت تذلّل و تخشّع، و آرام آرام آمد تا اینكه وى و جماعتى از اهل بیت وى و پسرانش و غلامانش در حاشیه چپ كوه عرفات [جبلُ الرّحمة] رو به بیت اللَه الحرام وقوف نمودند. سپس دو دست خود را مانند مسكینى كه طعام طلبد در برابر صورتش بلند كرد و خواند این دعا را: [الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى لَیسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ‌ ـ تا آخر دعاء كه به‌ یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِ‌ مختوم مى‌شود، و فقرات‌ إلَهى أنَا الْفَقیرُ فى غِناىَ‌ تا آخرش در آن موجود نمى‌باشد.] (این بود آنچه در حاشیه «البلد الامین» [با توضیح اخیر ما] وارد شده بود.)

 سید ابن طاوس در كتاب «مصباحُ الزّائر» در بحث زیارت روز عرفه، روایت بشر و بشیر را كه از قبیله بنى أسد بوده‌اند به همان طریقى كه ما از حاشیه «البلد الامین» نقل كردیم روایت مى‌كند، سپس این دعا را طبق مضمون «البلد الامین» روایت كرده است.»¹

 این گفتار مجلسى (ره) بود در «بحار الانوار». سپس پس از بیان چند دعاى دیگر از سید ابن طاوس در روز عرفه، سید مى‌گوید: از دعاهائى كه در روز عرفه شرف صدور یافته است، دعاى مولانا الحسین بن علىّ صلوات اللَه علیه مى‌باشد: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى لَیسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطائِهِ مَانِعٌ.

 در اینجا ابن طاوس این دعاى مفصّل حضرت را نقل مى‌كند با دنباله آن: إلَهى أنَا الْفَقیرُ فى غِناىَ فَکیفَ لَا أکونُ فَقیراً فى فَقْرى‌ ـ تا آخر آن كه به: أمْ کیفَ تَغیبُ وَ أنْتَ الرَّقیبُ الْحاضِرُ، إنَّک عَلَى کلِّ شَىْ‌ءٍ قَدیرٌ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَحْدَهُ‌ پایان مى‌یابد