اللَه شناسی ج1

 «بار خداوندا! مرا با رحمتت بطلب تا به تو واصل شوم! و مرا با منّتت جذب نما تا بر تو روى آور گردم!»

 ٣١ ـ إلَهى إنَّ رَجائى لا ینْقَطِعُ عَنْک وَ إنْ عَصَیتُک؛ کما أنَّ خَوْفى لا یزایلُنى وَ إنْ أطَعْتُک!

 «بار خداوندا! امید من از تو بریده نمى‌شود و اگرچه عصیان تو را كرده‌ام؛ همچنان كه خوف من از من جدا نمى‌گردد و اگرچه من اطاعت تو را نموده‌ام!»

 ٣٢ ـ إلَهى قَدْ دَفَعَتْنى الْعَوالِمُ إلَیک؛ وَ أوْقَفَنى عِلْمى بِکرَمِک عَلَیک!

 «بار خداوندا! عوالم امكان مرا به سوى تو پرتاب كرده است؛ و علم من به كرم تو مرا در پیشگاه تو واقف ساخته است!»

 ٣٣ ـ إلَهى کیفَ أخیبُ وَ أنْتَ أمَلى؟! أمْ کیفَ اهانُ وَ عَلَیک مُتَّکلى؟!

 «بار خداوندا! من چگونه ناامید باشم درحالى‌كه تو امید من مى‌باشى؟! و چگونه مورد اهانت و پستى قرار گیرم درحالى‌كه معتمد و مُتّكل و مُتّكاى من هستى؟!»

 ٣٤ ـ إلَهى کیفَ أسْتَعِزُّ وَ فى الذِّلَّةِ أرْکزْتَنى؟! أمْ کیفَ لَا أسْتَعِزُّ وَ إلَیک نَسَبْتَنى؟!

 «بار خداوندا! چگونه من عزّت جویم، درصورتى‌كه تو مرا در ذلّت میخكوب نموده‌اى؟! و چگونه عزّت نجویم، درصورتى‌كه تو مرا به خودت منتسب دانسته‌اى؟!»

 ٣٥ ـ إلَهى کیفَ لا أفْتَقِرُ وَ أنْت الَّذى فى الْفَقْرِ أقَمْتَنى؟! أمْ کیفَ أفْتَقِرُ وَ أنْتَ الَّذى بِجودِک أغْنَیتَنى؟!

 أنْتَ الَّذى لا إلَهَ غَیرُكَ! تَعَرَّفْتَ لِكُلِّ شَىْ‌ءٍ فَما جَهِلَكَ شَىْ‌ءٌ! وَ تَعَرَّفْتَ إلَىَّ فى كُلِّ شَىْ‌ءٍ فَرَأیتُكَ ظاهِراً فى كُلِّ شَىْ‌ءٍ! فَأنْتَ الظّاهِرُ لِكُلِ‌