اللَه شناسی ج1

خود را دچار نموده است!»

 ٢٩ ـ إلَهى کیفَ یرْجَى سِواک وَ أنْتَ الَّذى ما قَطَعْتَ الإحْسانَ؟! وَ کیفَ یطْلَبُ مِنْ غَیرِک وَ أنْتَ ما بَدَّلْتَ عادَةَ الامْتِنانِ؟!

 یا مَنْ أذاقَ أحْبابَهُ حَلاوَةَ مُؤَانَسَتِهِ، فَقاموا بَینَ یدَیهِ مُتَمَلِّقینَ! وَ یا مَنْ ألْبَسَ أوْلیاءَهُ مَلابِسَ هَیبَتِهِ، فَقاموا بِعِزَّتِهِ مُسْتَعِزّینَ!

 أنْتَ الذّاكِرُ مِنْ قَبْلِ ذِكْرِ الذّاكِرینَ! وَ أنْتَ الْبادِىُ بِالإحْسانِ مِنْ قَبْلِ تَوَجُّهِ الْعابِدینَ! وَ أنْتَ الْجَوادُ بِالْعَطایا مِنْ قَبْلِ طَلَبِ الطّالِبینَ! وَ أنْتَ الْوَهّابُ ثُمَّ أنْتَ لِما وَهَبْتَنا مِنَ الْمُسْتَقْرِضینَ!

 «بار خداوندا! چگونه مى‌توان به غیر تو امیدمند بود با وجودى كه تو احسانت را قطع ننموده‌اى؟! و چگونه از غیر تو چیزى را طلب كنند با وجودى كه تو از عادتِ رحمت آورى خود رفع ید ننموده‌اى؟!

 اى كسى كه شیرینى مؤانست خود را به دوستانت چشانیده‌اى، تا آنكه در برابرت به كرنش برخاسته‌اند! و اى كسى كه لباسهاى هیبت خود را بر قامت موالیانت پوشانیده‌اى، تا آنكه با عزّت تو طلب عزّت نمودند و خود را به خلعت عزّت مُلبَّس كردند!

 تو هستى كه پیش از یادِ یادكنندگان و قبل از ذكر ذكرگویان، به یاد و ذكر اشتغال ورزیدى! و تو هستى كه پیش از التفات و توجّه عبادت‌كنندگان، آنان را در اعطاء احسانت سبقت جستى! و تو هستى كه قبل از طلبِ جویندگان عطایا، ایشان را با عطایاى خودت سرشار فرمودى! و تو هستى كه بسیار بخشنده مى‌باشى؛ و سپس از آنچه را كه به ما بخشیده‌اى، از ما به عنوان قرض مى‌ستانى!»

 ٣٠ ـ إلَهى اطْلُبْنى بِرَحْمَتِک حَتَّى أصِلَ إلَیک! وَ اجْذُبْنى بِمِنَّتِک حَتَّى اقْبِلَ عَلَیک!