اللَه شناسی ج1

أسَرنى! فَكُنْ أنْتَ النَّصیرَ لى حَتَّى تَنْصُرَنى فى نَفْسى وَ تَنْصُرَ بى! وَ أغْنِنى بِجودِكَ حَتَّى أسْتَغْنىَ بِكَ عَنْ طَلَبى!

 أنْتَ الَّذى أشْرَقْتَ الانْوارَ فى قُلوبِ أوْلیائِكَ! وَ أنْتَ الَّذى أزَلْتَ الاغْیارَ مِنْ قُلوبِ أحْبابِكَ!

 أنْتَ الْمونِسُ لَهُمْ حَیثُ أوْحَشَتْهُمُ الْعَوالِمُ؛ وَ أنْتَ الَّذى هَدَیتَهُمْ حَیثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ الْمَعالِمُ‌

ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟! و ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟!

 ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟! و ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟!

 لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دونَكَ بَدَلًا! وَ لَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغَى عَنْكَ مُتَحَوَّلًا!

 «بار خداوندا! قضا و قدر بر من غلبه كردند! و هواى نفس امّاره با وسائل و اسباب مستحكم شهوت مرا اسیر نمود! بنابراین تو یگانه نصیر و معین من باش براى خودم، و یگانه نصیر و معین ـ به‌واسطه من ـ براى كسانى كه به من وابسته هستند و انتساب دارند! و مرا با جود و كرمت چنان بى‌نیاز گردان كه به‌واسطه بى‌نیازى از جانب خودت، از درخواست و طلب كردنت بى‌نیاز شوم!

 تو هستى كه انوار ربوبیت را در دلهاى موالیانت درخشش دادى! و تو هستى كه اغیار و بیگانگان را از دلهاى محبّانت زدودى!

 تو هستى كه مونس و أنیس آنها بودى در جائى كه عوالم نامأنوس ایشان را به دهشت افكنده بود! و تو هستى كه ایشان را راهنمائى فرمودى در آنجا كه راههاى خیر و رشاد و صلح و سلام براى آنان روشن و هویدا گشت!

 آن‌كس كه تو را گم كرد، چه چیزى را پیدا كرد؟! و آن‌كس كه تو را پیدا كرد، چه چیزى را گم كرد؟!

 تحقیقاً و بطور حتم آن‌كس كه بَدَل از تو، سراغ غیر تو برود و بدان دلشاد و خرسند شود، در خسران عمیقى فرورفته است! و تحقیقاً و مسلّماً آن‌كس كه غیر از تو را جستجو نماید و بدان بگراید، در تهیدستى و پاك‌باختگى شدیدى‌