اللَه شناسی ج1

حالم ننمایم! و با سخنم پرده از رازم نگشایم! و در هر چیز تو را حاضر و ناظر و صاحب اراده و اختیار بنگرم. و به مواقع ضعف و محلهاى نیازمندیم دیده بگشایم، تا خداى نخواسته صفات ربوبیت را كه از آنِ تست به خودم كه بنده‌اى سرتاپا نیازمند هستم، نبندم و نسبت ندهم!)»

 ٢٦ ـ إلَهى أخْرِجْنى مِنْ ذُلِّ نَفْسى! وَ طَهِّرْنى مِنْ شَکى وَ شِرْکى قَبْلَ حُلولِ رَمْسى! بِک أسْتَنْصِرُ فَانْصُرْنى، وَ عَلَیک أتَوَکلُ فَلا تَکلْنى، وَ لِجَنابِک أنْتَسِبُ فَلا تُبْعِدْنى عَنْک، وَ بِبابِک أقِفُ فَلا تَطْرُدْنى، وَ إیاک أسْأَلُ فَلا تُخَیبْنى!

 «بار خداوندا! مرا از حال ذلّت نفسانیم بیرون بیاور! و مرا از شكّ و شركم پیش از آنكه در گور داخل شوم، پاك و پاكیزه گردان! من از تو یارى مى‌جویم، پس مرا یارى فرما! و بر تو توكّل مى‌نمایم، بنابراین مرا به خودم واگذار مكن! و به جناب اقدست انتساب دارم، پس مرا از خودت دور منما! و بر درِ خانه رحمتت ایستاده‌ام، مرا از اینجا مران! و فقط از تو سؤال و درخواست مى‌كنم، پس مرا مأیوس و ناامید و افسرده منما!»

إلَهى تَقَدَّسَ رِضاكَ أنْ تَكونَ لَهُ عِلَّةٌ مِنْكَ!

 ٢٧ ـ إلَهى تَقَدَّسَ رِضاک أنْ تَکونَ لَهُ عِلَّةٌ مِنْک، فَکیفَ تَکونُ لَهُ عِلَّةٌ مِنّى! أنْتَ الْغَنىُّ بِذاتِک عَنْ أنْ یصِلَ إلَیک النَّفْعُ مِنْک، فَکیفَ لا تَکونُ غَنیاً عَنّى؟!

 «بار خداوندا! منزّه‌تر و مقدّس‌تر و پاك‌تر است مقام رضایت تو از من، از آنكه از ناحیه تو علّتى داشته باشد؛ پس چگونه امكان دارد كه از ناحیه من علّتى داشته باشد؟! تو به ذات خودت غنىّ مى‌باشى از آنكه نفعى از خودت به خودت برسد، پس چگونه ممكنست غنىّ نباشى از آنكه نفعى از من به تو برسد؟!»

 ٢٨ ـ إلَهى إنَّ الْقَضاءَ وَ الْقَدَرَ غَلَبَنى! وَ إنَّ الْهَوَى بِوَثاقِ الشَّهْوَةِ