اللَه شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «الله‌شناسی» تألیف ارزشمند علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّس‌سرّه ـ بوده که پیرامونِ «امکان لقاء پروردگار، و حضور حق در همۀ عالَم، و کیفیت عشق بین حق و خلق» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحثِ این مجلّد: • تفسیر آیۀ نور • تطبیق آیۀ نور بر خمسۀ طیبه • انسان کامل، محلّ تجلی آیۀ نور • خدا را می‌توان دید، و خدا را با خدا می‌توان شناخت • خداوند عاشق خلق، و خلق عاشق اوست • عاشقان لقاء خدا از هیچ گزندی نمی‌هراسند • راه وصول به معرفت الله، عبور از نفس‌پرستی است • اقسام تجلیات پروردگار بر سالک الی الله • سلوک برای آماده‌شدن جهت جذبه الهی است • امکان دیدار و لقاء خداوند برای مؤمنین خوش‌کردار • خداوند همه‌جا هست؛ چشم بگشا و ببین! • لقاء خداوند منحصر به قیامت نیست • بیانی از حقیقت توحید و عشق به پروردگار در کربلا و عاشورا • ذکر اسناد متواتر، و شرح و تفسیر حدیثِ قرب نوافل
اللَه شناسی ج1
261هستند، از آنجا كه خودت در آنها ظاهر مى‌باشى، از خودت كه ظهورات تست درخواست مى‌كنم تا مرا به ظاهرِ در ظهورات كه وجود اقدس خودت است واصل نمائى! و با گام صدق كه زداینده دعاوى باطله است مرا از ادّعا برون برى، و در عالم تحقّق و واقعیت به تمام معنى الكلمه قائم فرمائى!)»
٢٣ ـ إلَهى عَلِّمْنى مِنْ عِلْمِک الْمَخْزونِ، وَ صُنّى بِسِرِّ اسْمِک الْمَصونِ!
«بار خداوندا! به من از علم در گنجینه پنهان شده و در خزینه ذخیره گردیده‌ات بیاموز! و مرا با سرّ آن اسمت كه محفوظ و مصون داشته‌اى، محفوظ و مصون بدار! (زیرا آن علم را مختصّ به اولیاى مورد وثوق به كفالتت، و استنادجویان به وكالتت قرار داده‌اى. و با آن اسم خاصّ، هر محبّ صادق و دوستدارِ راسخت را از گزند اعدآء: شیطان و نفس امّاره بالسّوء در كنف قدرت و عزّتت حفظ مى‌كنى! از تو مى‌خواهم تا مرا هم بدیشان ملحق سازى!)»
٢٤ ـ إلَهى حَقِّقْنى بِحَقائِقِ أهْلِ الْقُرْبِ، وَ اسْلُک بِى مَسالِک أهْلِ الْجَذْبِ!
«بار خداوندا! مرا با حقائق مقرّبان بارگاهت ثابت و استوار و محقّق بدار! و از راههائى كه مجذوبان حرمت را در آن سیر مى‌دهى، سیر بده! (آنان كه در مقابلت با گامهاى افتقار در بساط اضطرار ایستاده‌اند، و چون راه به معرفت تو را یافته‌اند پیوسته متوسّل و متمسّك و معتصِم و مُعلَّق و وابسته به تو مى‌باشند!)»
٢٥ ـ إلَهى أغْنِنى بِتَدْبیرِک عَنْ تَدْبیرى! وَ بِاخْتِیارِک عَنِ اخْتیارى! وَ أوْقِفْنى عَلَى مَراکزِ اضْطِرارى!
«بار خداوندا! تدبیر امورم را بدست گیر تا با تدبیر تو از تدبیر خودم بى‌نیاز گردم! و اختیارم را بدست گیر تا با اختیار تو از اختیار خودم بى‌نیاز شوم! و مرا بر نقاط فقر و مسكنت و اضطرار و درماندگیم واقف كن! (تا شكایت از