اللَه شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «الله‌شناسی» تألیف ارزشمند علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّس‌سرّه ـ بوده که پیرامونِ «امکان لقاء پروردگار، و حضور حق در همۀ عالَم، و کیفیت عشق بین حق و خلق» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحثِ این مجلّد: • تفسیر آیۀ نور • تطبیق آیۀ نور بر خمسۀ طیبه • انسان کامل، محلّ تجلی آیۀ نور • خدا را می‌توان دید، و خدا را با خدا می‌توان شناخت • خداوند عاشق خلق، و خلق عاشق اوست • عاشقان لقاء خدا از هیچ گزندی نمی‌هراسند • راه وصول به معرفت الله، عبور از نفس‌پرستی است • اقسام تجلیات پروردگار بر سالک الی الله • سلوک برای آماده‌شدن جهت جذبه الهی است • امکان دیدار و لقاء خداوند برای مؤمنین خوش‌کردار • خداوند همه‌جا هست؛ چشم بگشا و ببین! • لقاء خداوند منحصر به قیامت نیست • بیانی از حقیقت توحید و عشق به پروردگار در کربلا و عاشورا • ذکر اسناد متواتر، و شرح و تفسیر حدیثِ قرب نوافل
اللَه شناسی ج1
257صد رهت لَنْ تَرانى ار گوید *** باز مى‌دار دیده بر دیدار تا به جائى رسى که مى‌نرسد *** پاى اوهام و پایه افکار بار یابى به محفلى کآنجا *** جبرئیل امین ندارد بار این ره، آن زادِ راه، آن منزل *** مرد راهى اگر بیا و بیار ورنه‌اى مرد راه چون دگران *** یار مى‌گوى و پشت سر مى‌خار هاتف ارباب معرفت که گهى *** مست خوانندشان و گه هشیار از مى و بزم و ساقى و مطرب *** وز مُغ و دیر و شاهد و زُنّار قصد ایشان نهفته اسرارى است *** که به ایما کنند گاه اظهار پى برى گر به رازشان دانى *** که همین است سرّ آن اسرار که یکى هست و هیچ نیست جز او *** وَحْدَهُ لا إلَهَ إلّا هُو1 ١٢ إلَهى کلَّما أخْرَسَنى لُوْمى، أنْطَقَنى کرَمُک! وَ کلَّما أیأَسَتْنى أوْصافى، أطْمَعَتْنى مِنَنُک!
«بار خداوندا! هرگاه كه زشتى و پستى و لئامت من زبان مرا از گفتار لال مى‌كند، كرامت و مجد و بزرگوارى تو آن را به گفتار مى‌آورد! و هرگاه صفات من مرا از تقرّب و دیدارت نومید مى‌گرداند، منّت‌هاى جاریه تو بر من مرا به طمع مى‌آورد!»
١٣ ـ إلَهى مَنْ کانَتْ مَحاسِنُهُ مَساوِىَ، فَکیفَ لا تَکونُ مَساوِئُهُ مَساوِىَ؟! وَ مَنْ کانَتْ حَقآئِقُهُ دَعاوِىَ، فَکیفَ لا تَکونُ دَعاویهِ دَعاوِىَ؟!
«بار خداوندا! آن‌كس كه زیبائیهایش عین زشتى بوده باشد، چگونه ممكن است زشتیهایش عین زشتى نبوده باشد؟! و آن‌كس كه حقائقش عین مُدّعا
- ديوان سيّد أحمد هاتف اصفهانى» آخرين بند از ترجيع‌بند او