اللَه شناسی ج1

 چنانچه در فقرات‌ «یا مَنْ دَلَّ عَلَى ذَاتِهِ بِذَاتِهِ»، و «بِک عَرَفْتُک وَ أَنْتَ دَلَلْتَنِى عَلَیک وَ دَعَوْتَنِی إلَیک، وَ لَوْ لا أَنْتَ لَمْ أَدْرِ مَا أَنْتَ» دقّت شود، به خوبى بدست مى‌آید كه اوّلًا راه لقاء و زیارت ذات خداوند باز مى‌باشد، و ثانیاً معرّف آن ذات اقدس بجز ذات نمى‌تواند بوده باشد، و ثالثاً جمیع موجودات آفاقیه و انفسیه، مُلكیه و ملكوتیه نمى‌توانند راهنما به سوى خود خدا باشند؛ او مى‌بایست خود را بشناساند و معرّفى نماید.

 إلَهى! کیفَ یسْتَدَلُّ عَلَیک بِما هُوَ فى وُجودِهِ مُفْتَقِرٌ إلَیک؟! أ یکونُ لِغَیرِک مِنَ الظُّهورِ ما لَیسَ لَک حَتَّى یکونَ هُوَ الْمُظْهِرَ لَک؟!

 مَتَى غِبْتَ حَتَّى تَحْتاجَ إلَى دَلیلٍ یدُلُّ عَلَیک؟! وَ مَتَى بَعُدْتَ حَتَّى تَکونَ الآثارُ هىَ الَّتى توصِلُ إلَیک؟!

 إلَهى! عَمِیتْ عَینٌ لا تَراک عَلَیها رَقیباً، وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّک نَصیباً!

 «بار خداوندا! چگونه راه شناسائى وجودت امكان‌پذیر مى‌باشد به‌واسطه استدلال و برهان با وجودهاى امكانیه حادثه كه آنان در اصل وجود و بقائشان نیاز ذاتى و افتقار وجودى به تو دارند؟! آیا براى جز تو از سائر موجودات، ظهور و بروزى وجود دارد كه براى تو نبوده باشد، تا بتوانند آنها تو را نشان‌دهنده و ظاهركننده باشند؟!

 كى غائب شده‌اى تا آنكه محتاج گردى به دلیل و رهبرى كه به سوى تو راهنمائى بنماید؟! و كى دور گردیده‌اى تا آنكه آثار و مصنوعات، رساننده و واصل‌كننده به ذات تو باشند؟!