اللَه شناسی ج1

پندار كسانى است كه كفر ورزیده‌اند، پس واى بر حال آن كسانى كه كفر ورزیده‌اند از آتش! بلكه آیا ما قرار مى‌دهیم آنان را كه ایمان آورده‌اند و اعمال صالحه انجام مى‌دهند، مانند آنان كه در زمین فسادكنندگانند؟! بلكه آیا ما قرار مى‌دهیم مردمان با تقوى را بمانند مردم اهل فسق و فجور؟!»

 «بحث روائى»

 در تفسیر «الدُّرّ المنثور» آورده است كه ابن مَنْدَه و أبو نُعَیم در كتاب «صحابه» و ابن عَساكر از طریق سُدّى صغیر، از كَلْبى، از أبو صالح، از ابن عبّاس تخریج حدیث كرده‌اند كه گفت: عادت جُندَب بن زُهَیر این بود كه چون نماز مى‌گزارد یا روزه مى‌گرفت یا صدقه مى‌داد و آوازه‌اش به نیكى بر مى‌خاست، خوشحال مى‌شد و نشاطى به وى دست مى‌داد؛ و لهذا روى گفتار مردم در این كارها مى‌افزود. خداوند او را مورد سرزنش قرار داد كه: ﴿فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ‌ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً.﴾

 علّامه مى‌فرمایند: «نظیر این مضمون در تعدادى از روایات دیگر بدون ذكر اسم وارد شده است؛ و سزاوار است كه محمل آنها انطباق آیه بر مورد بوده باشد، زیرا كه بعید است پایان سوره‌اى از سور قرآن، بخصوصه براى سبب خاصّى نازل شده باشد.

 و نیز در «الدّرّ المنثور» از ابن أبى حاتِم، از سعید بن جُبَیر در این آیه وارد است كه: رسول خدا صلّى اللَه علیه [و آله‌] و سلّم گفت:

 إنَّ رَبَّکمْ یقُولُ: أَنَا خَیرُ شَرِیک؛ فَمَنْ أَشْرَک مَعِى فِى عَمَلِهِ أَحَداً مِنْ خَلْقِى تَرَکتُ الْعَمَلَ کلَّهُ لَهُ، وَ لَمْ أَقْبَلْ إلَّا مَا کانَ لِى خَالِصاً. ثُمَّ قَرَأَ النَّبِىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ [وَ آلِهِ‌] وَ سَلَّمَ: ﴿فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً﴾.

 «پروردگارتان مى‌گوید: من شریك پسندیده و برگزیده‌اى هستم؛ پس‌