اللَه شناسی ج1

ممكن است.

خلع و لبس سقراط و أفلاطون: حكماى الهى‌

 شیخ بهاء الدّین عامِلىّ قدَّس اللَهُ سرَّه فرموده است: «وَ قالَ لِلْمَلِک لَمّا أرادَ قَتْلَهُ: إنَّ سُقْراطَ فى حُبٍّ، وَ الْمَلِک لا یقْدِرُ إلّا عَلَى کسْرِ الْحُبِّ. فَالْحُبُّ یکسَرُ وَ یرْجِعُ الْماءُ إلَى الْبَحْرِ!»¹

 «هنگامى كه پادشاه یونان اراده كرد سقراط را بكشد، سقراط به وى گفت: سقراط در درون خمره‌ایست از آب. و سلطان را قدرتى نیست مگر بر شكستن خمره؛ خمره شكسته مى‌شود و آب به سوى دریا بازگشت مى‌نماید!»

 و همچنین از كتاب «تلویحات» نقل كرده است از أفلاطون الهى كه وى گفت: «چه بسا بسیار اتّفاق مى‌افتاد كه من در هنگام ریاضتها با خودم خلوت داشتم، و از احوال موجودات مجرّده از مادّیات تأمّل مى‌نمودم. و بدنم را در كنارى رها مى‌كردم و به‌طورى مى‌شدم كه گویا من از ملابس طبیعت عارى گشته‌ام. و داخل در ذات خودم مى‌بودم كه غیر آن را تعقّل نمى‌نمودم و به غیر ذات خودم نظر نداشتم، و از جمیع اشیاء نیز خارج بودم.

 و در این حال مى‌دیدم كه به قدرى حسن و طراوت و درخشش و نور و محاسن غریبه عجیبه و دلرباى شگفت‌انگیزى دارم كه به حال تعجّب، حیران و مبهوت در مى‌آمدم. و مى‌دانستم كه من جزئى از اجزاء عالم اعلاى روحانى با مجد و عظمت و شریف مى‌باشم. و من داراى حیات و زندگى، فعّال و كاربر هستم. سپس با ذهن و فكر خودم از آن عالم ترقّى مى‌كردم و بالا مى‌رفتم به سوى عوالم الهیه و حضرت ربوبیت. و گویا این‌طور مى‌شدم كه من در آن عالم قرار دارم و در آنجا در فوق عوالم عقلیه نوریه معلّق و وابسته هستم.

 پس مى‌دیدم خودم را گوئى كه من در آن موقف شریف وقوف دارم. و