اللَه شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «الله‌شناسی» تألیف ارزشمند علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّس‌سرّه ـ بوده که پیرامونِ «امکان لقاء پروردگار، و حضور حق در همۀ عالَم، و کیفیت عشق بین حق و خلق» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحثِ این مجلّد: • تفسیر آیۀ نور • تطبیق آیۀ نور بر خمسۀ طیبه • انسان کامل، محلّ تجلی آیۀ نور • خدا را می‌توان دید، و خدا را با خدا می‌توان شناخت • خداوند عاشق خلق، و خلق عاشق اوست • عاشقان لقاء خدا از هیچ گزندی نمی‌هراسند • راه وصول به معرفت الله، عبور از نفس‌پرستی است • اقسام تجلیات پروردگار بر سالک الی الله • سلوک برای آماده‌شدن جهت جذبه الهی است • امکان دیدار و لقاء خداوند برای مؤمنین خوش‌کردار • خداوند همه‌جا هست؛ چشم بگشا و ببین! • لقاء خداوند منحصر به قیامت نیست • بیانی از حقیقت توحید و عشق به پروردگار در کربلا و عاشورا • ذکر اسناد متواتر، و شرح و تفسیر حدیثِ قرب نوافل
اللَه شناسی ج1
223به موجب ﴿فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ﴾1 گذر كن و به هیچ مرتبه‌اى از مراتب عالمین توقّف مكن، و در مقام قاب قوسین كه مقام واحدیت و الوهیت است و محیط قوسین وجوب و امكان است و «مقام محمّدى» است متمكّن شو، و مظهر ذات و صفات الهى گشته موجودات هر دو عالم را محكوم حكم خود بین و توجّه همه به جانب خویش مشاهده نماى. شعر:
آدمى چون نور گیرد از خدا *** هست مسجود ملایک ز اجتبا نیز مسجود کسى کو چون مَلَک *** رسته باشد جانش از طغیان و شک مشاهده سالك آثار و احكام اسماء و صفات الهى را در نزد تحقّق به مقام واحدیت
چون سالك را تحقّق به مقام واحدیت حاصل شود، ذات و صفات جزئى وى ذات و صفات كلّى حقّ گردد و علم و اراده سالك عین علم و اراده او شود، فلهذا فرمود كه: متن:
دهد حقّ مر ترا هر چه که خواهى *** نمایندت همه اشیا کما هى یعنى سالك چون در مقام تحقّق و اتّصاف به صفات الهى راه یافت، هر چه مطلوب و مقصودش باشد هرآینه حاصل شود، و آثار و احكام جمیع اسماء و صفات الهى را در خود مشاهده نماید، و مَجْلَى الكُلّ و مَجمَع البَحرَینِ وجوب و امكان گردد و خود را همه بیند، و به وراثتِ قائل اللَهُمَّ أَرِنَا الأشْیاءَ کمَا هِى2 حقایق همه اشیاء را چنانچه هست به وى نمایند؛ و عارف حقیقى
- آيه ١١ و ١٢، از سوره 20: طه: ﴿ فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ يا مُوسى* إِنِّي أَنَا رَبُّك فَاخْلَعْ نَعْلَيْك إِنَّك بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً﴾.
«پس چون موسى به سوى آتش آمد به وى ندا رسيد: اى موسى! من هستم تحقيقاً پروردگار تو! پس دو نعل خود را از پا بيرون کن! تو اينک در وادى مقدّسى که نام آن وادى طُوى است مى‌باشى.» - از جمله فقرات دعائى است که در قنوت نمازهاى فريضه و نافله خوانده مى‌شود و أوّل فقره آن اينست: اللَهُمَّ ارْزُقْنى حُبَّک وَ حُبَّ ما تُحِبُّهُ وَ حُبَّ مَنْ يُحِبُّک وَ الْعَمَلَ الَّذى يُبَلِّغُنى إلَى حُبِّک وَ اجْعَلْ حُبَّک أَحَبَّ الأشْيَاءِ إلَىَّ. (همه اين دعا را در «بحر المعارف» ص ٣٠٩ -->
- آيه ١١ و ١٢، از سوره 20: طه: ﴿ فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ يا مُوسى* إِنِّي أَنَا رَبُّك فَاخْلَعْ نَعْلَيْك إِنَّك بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً﴾.