اللَه شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «الله‌شناسی» تألیف ارزشمند علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّس‌سرّه ـ بوده که پیرامونِ «امکان لقاء پروردگار، و حضور حق در همۀ عالَم، و کیفیت عشق بین حق و خلق» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحثِ این مجلّد: • تفسیر آیۀ نور • تطبیق آیۀ نور بر خمسۀ طیبه • انسان کامل، محلّ تجلی آیۀ نور • خدا را می‌توان دید، و خدا را با خدا می‌توان شناخت • خداوند عاشق خلق، و خلق عاشق اوست • عاشقان لقاء خدا از هیچ گزندی نمی‌هراسند • راه وصول به معرفت الله، عبور از نفس‌پرستی است • اقسام تجلیات پروردگار بر سالک الی الله • سلوک برای آماده‌شدن جهت جذبه الهی است • امکان دیدار و لقاء خداوند برای مؤمنین خوش‌کردار • خداوند همه‌جا هست؛ چشم بگشا و ببین! • لقاء خداوند منحصر به قیامت نیست • بیانی از حقیقت توحید و عشق به پروردگار در کربلا و عاشورا • ذکر اسناد متواتر، و شرح و تفسیر حدیثِ قرب نوافل
اللَه شناسی ج1
217فلهذا فرمود كه: متن:
گدایى گردد از یک جذبه شاهى *** به یک لحظه دهد کوهى به کاهى یعنى: جَذْبَةٌ مِنْ جَذَباتِ الْحَقِّ تُوازى عَمَلَ الثَّقَلَین1 چون رهبر سالك گردد، از گدایى و تقید و محجوبى كه او را بود ـ به بركت آن جذبه ـ به سلطنت وصول حقیقى كه در ضمن فناء تجلّى ذاتى مندرج است برسد، و به یك دم و یك ساعت كوه هستى را كه نسبت به او سدّ سكندر مى‌نمود و از آن تجاوز میسّر نداشت و به‌واسطه آن گرفتار محنت هجران بود، دست عطاى پادشاهانه گشوده به كاهى دهد؛ یعنى هیچ وزن و مقدارش ننهد؛ و از مرتبه
- «يک جذبه از جذبه‌هاى حقّ، مساوى و موازى با عمل جنّ و انس مى‌باشد.» اين عبارت را شيخ نجم الدّين رازى در «مرصاد العباد» در چهار موضع ذکر کرده است. در سه موضع (ص ٢١٢ و ص ٢٢٥ و ص ٥١١) بدون استناد به کسى، براى مطلب خود شاهد آورده است. و در يک موضع (ص ٣٦٩) آن را استناد به پيغمبر داده است و گفته است: وَ قالَ النَّبىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ: جَذْبَةٌ مِنْ جَذَباتِ الْحَقِّ تُوازى عَمَلَ الثَّقَلَيْنِ. و ايضاً همين شيخ مؤلّف در رساله «عشق و عقل» ص ٦٤ آن را بدون استناد به کسى ذکر نموده است. و تعليقه زننده بر اين کتاب، در ص ١٠٩ گويد:
اين کلام از سخنان أبو القاسم إبراهيم بن محمّد نصرآبادى است که از اکابر متصوّفه قرن چهارم (متوفّى ٣٧٢) مى‌باشد.
جامى در شرح حال ابراهيم أدهم با مختصر اختلافى اين عبارت را آورده است: جذبةٌ من جَذباتِ الحقِّ تُربى عملَ الثّقلينِ. أبو سعيد أبو الخير نيز با تعبير «کما قال الشّيخ» اين عبارت را ذکر کرده است («أسرار التّوحيد» چاپ طهران، ص ٢٤٧). مولانا جلال الدّين نيز در «مثنوى» فرموده است:
اين چنين سيرى است مستثنى ز جنس *** كآن فزود از اجتهاد جنّ و انس
اين چنين جذبى است نى هر جذب عام *** كه نهادش فضل أحمد و السّلام
(نقل از کتاب «فيه ما فيه» به تصحيح فروزانفر).»
- «يک جذبه از جذبه‌هاى حقّ، مساوى و موازى با عمل جنّ و انس مى‌باشد.» اين عبارت را شيخ نجم الدّين رازى در «مرصاد العباد» در چهار موضع ذکر کرده است. در سه موضع (ص ٢١٢ و ص ٢٢٥ و ص ٥١١) بدون استناد به کسى، براى مطلب خود شاهد آورده است. و در يک موضع (ص ٣٦٩) آن را استناد به پيغمبر داده است و گفته است: وَ قالَ النَّبىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ: جَذْبَةٌ مِنْ جَذَباتِ الْحَقِّ تُوازى عَمَلَ الثَّقَلَيْنِ. و ايضاً همين شيخ مؤلّف در رساله «عشق و عقل» ص ٦٤ آن را بدون استناد به کسى ذکر نموده است. و تعليقه زننده بر اين کتاب، در ص ١٠٩ گويد: