اللَه شناسی ج1

 پس حضرت موسى و دیگران را دیدن ذات حقّ میسّر نباشد و حكم‌ ﴿لَنْ تَرانِي﴾ مطلق باشد. فامّا در تنزّل ذات به مراتب اسماء و صفات، مشاهده آن حضرت میسّر است و به صورت شجره وادى أیمن بر موسى تجلّى فرمود و با موسى از پس پرده اسماء و صفات سخن گفت؛ كه‌ ﴿وَ لَمَّا جاءَ مُوسى‌ لِمِيقاتِنا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ﴾‌.¹

 از این سخنان معلوم شد كه كسانى كه گفته‌اند كه خدا را نمى‌توان دید، از وجهى راست گفته‌اند؛ یعنى من حیث الذّات. و آنها كه مى‌گویند كه مى‌توان دید هم راست مى‌گویند؛ یعنى من حیث الاسماءِ و الصّفات.

 ﴿لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ﴾.²

 ﴿فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً﴾.³

 ﴿وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ* إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ﴾.⁴

سلوك و ریاضات، بجهت استعداد یافتن براى جذبات الهیه است‌

 بدانكه سلوك و ریاضات و تصفیه، به‌واسطه آن است كه مستعدّ جذبه الهى شوند؛ و الّا هیچ‌كس را به عمل، وصول به آن حضرت ممكن نیست‌؛