اللَه شناسی ج1

انوار متلوّنه نماید، یعنى حضرت حقّ را به صورت نور سبز و نور كبود و نور سرخ و نور زرد و نور سفید بیند.

 و تجلّى‌ صفاتى‌ آن است كه حضرت حقّ به صفات سبعه ذاتیه كه حیات و علم و قدرت و اراده و سمع و بصر و كلام است متجلّى شود. و گاه باشد كه در تجلّى صفاتى نور سیاه نماید، یعنى حقّ را متمثّل بصورت نور سیاه بیند.

 و تجلّى‌ ذاتى‌ آن است كه سالك در آن تجلّى، فانى مطلق شود و علم و شعور و ادراك مطلقاً نماند.

 و تجلّیات مذكوره به حسب صفاء و اوقات مُتجلَّى علیه متفاوت است. اگر حضرت حقّ را مظهر خود بیند تجلّى كامل است؛¹ فأمّا اگر خود مظهر حقّ شود یعنى بیند كه خود، حضرت حقّ است أتمّ و أكمل است؛ زیرا كه تحقیق در ضمن اینست.² و در جمیع مراتب تجلّیات مذكوره، حضرت حقّ را دیدن، یا خود مظهر حقّ شدن، در طریق تصفیه واقع است. و شنیدن موسى علیه السّلام نداى‌ ﴿إِنِّي أَنَا اللَهُ رَبُّ الْعالَمِينَ﴾‌³ و حدیث‌ رَأَیتُ رَبِّى فِى أَحْسَنِ صُورَةٍ⁴ و مَنْ رَآنِی فَقَدْ رَأَى الْحَقَ‌⁵ شهود عدولند بر جواز تجلّیات.

سالك پس از فناء در تجلّى ذاتى، باقى به بقاء حقّ مى‌گردد

 و بقاء باللَه‌ كه به حسب حال، كاملان واصل را دست مى‌دهد آنست كه بعد