الحجة الغراء علی مظلومیة الزهراء

سنگدلى خلیفه در مرگ رقیه دختر رسول خدا صلى ‌اللَه ‌علیه‌ و آله ‌و سلم و جلوگیرى حضرت از رفتار او

و از بیهقى در «السّنن الکبرى» از ابن عبّاس روایت است که: أنّه قالَ: بَکتِ النِّسآءُ عَلَى رُقَیةَ بِنتِ رسولِ اللَه رَضِىَ اللَه عَنهَا فَجَعَل عُمرُ رَضِىَ اللَه عَنه ینْهَاهُنَّ، فَقَالَ رَسولُ اللَه صَلّى اللَه علَیه [ وَ ءَالِه ] وسلّم: مَهْ! یا عُمَرُ!

قالَ: ثُمّ قالَ: إیاکنَّ وَ نَعِیقَ الشَّیطَانِ فَإنَّه مَهْمَا یکنْ مِنَ الْعَینِ وَ الْقَلْبِ فَمِنَ الرَّحْمَةِ، وَ مَا یکونُ مِنَ اللِسَانِ وَ الْیدِ فَمِنَ الشَّیطَانِ.

قالَ: وَ جَعَلَت فاطمةُ رضِىَ اللَه عَنها تَبکى عَلى شَفِیر قَبرِ رُقیةَ فجَعَلَ رَسولُ اللَه صَلّى اللَه علَیه [ و ءَالِه ] وَ سلّم یمْسَحُ الدُّمُوعَ عَلَى وَجْهِها بِالْید، أو قالَ: بِالثَّوب.¹

«ابن عبّاس میگوید: چون رقیه² دختر رسول خدا از دنیا رفت زنان بر او گریه کردند، پس عمر مشغول شد به منع کردن زنان از گریه و سوگوارى. حضرت رسول اللَه فرمودند: دست بردار اى عمر!

سپس فرمودند: شما زنها از صیحه و فریاد بیجا و سخنان ناروا خوددارى کنید. آن سوزش که در دل پیدا میشود و آن اشکى که از چشم میریزد همه رحمت است، و آن گفتار بیجا و سخن ناروائى که بر زبان جارى میشود و آن سیلى که دست بر صورت و بر بدن میزند از شیطان است.

ابن عبّاس میگوید: فاطمه بر کنار قبر خواهر خود رقیه میگریست و حضرت رسول خدا اشکهاى او را با دست خود (یا با لباس خود) از روى او پاک میکرد.»

نهى خلیفه از گریه کردن بر سر جنازه

و نسائى و ابن ماجه از أبوهریره روایت میکند که: أنّه قال: مَاتَ میتٌ فى ءَالِ رسولِ اللَه صَلّى اللَه علَیه [ وَ ءَالِه ] وسلّم فَاجتَمَعَ النِّسَآءُ یبکینَ علَیه، فقَامَ عُمرُ ینْهَاهُنَّ وَ یطْرُدُهُنّ. فقالَ رسولُ اللَه صلّى اللَه علیه [ وءَالِه ] وَ سلّم: دَعْهُنَّ یا عُمَرُ! فَإنَّ الْعَینَ دامِعَةٌ وَ الْقَلْبَ مُصَابٌ وَ الْعَهْدَ قَرِیب.³

«أبو هریره میگوید: شخصى از آل رسول خدا از دنیا رفت، زنها بر جنازه او جمع شدند و گریه میکردند، عمر برخاست و آنها را از گریه کردن نهى میکرد و آنها را از جنازه دور مى‌نمود. حضرت رسول اللَه فرمودند: اى عمر! بگذار زنها را به حال خود تا گریه کنند. اشک از دیدگان بدون اختیار میریزد و بر دل مصیبت وارد شده است و این زنها تازه با این جان سپرده بوده و از زمان انس و گفتگوى آنها با او دیرى نپائیده است.»