عرفان حافظ شيرازي وملامحمدمولوي صاحب‌« مثنوي معنوي» مُخّ اسلام است

مثلاً اين غزل را در وصف حضرت صاحب الزّمان سروده، و از غيبت و انتظار وي ياد کرده، و خود را از مشتاقان و شيفتگانش معرّفي نموده است؛   وليکن با چه عبارات نمکين، و اشارات دلنشين، و کنايات و استعاراتي که حقّاً  بي اختيار بر زبان جاري مي‌شود که او لسان الغيب است:

و در تعليقه گويد: اين بيت هم در آن غزل است و گويا از خواجه باشد:

أموتُ صَبابَة يا لَيْتَ شِعْري ** مَتَي نَطَقَ الْبَشيـرُ عَنِ الْوِصالِ (١٣)²

در بيت اول و دوم مي‌گويد: سلام خدا باد پيوسته و هميشه تا وقتي که شبها مرتّباً يکي پس از ديگري مي‌آيند و مي‌روند، و طلوع و غروب موجب پياپي درآمدن آنهاست، تا زمين و خورشيد و ماه و ستارگان باقي است، و تا  وقتي که رشته‌هاي دو صدايه و سه صدايه تارها و نغمه‌ها و آهنگهاي چنگ‌ها و  سازها مي‌نوازند و قدرت و تاب و توانشان براي بلند داشتن اين سرود باقياست (زيرا مثاني به معني صداهاي دوباره‌اي است که تار و چنگ مي‌دهد، و  مَثالي در أصل مَثالِث بوده است يعني صداهاي سه باره که از آنها شنيده مي‌شود.) بر وادي اراک که منزلگاه حضرت حجّت است (زيرا سرزمين اراک سرزمين حجاز است که در آنجا فقط درخت اراک وجود دارد.) و بر آن کسي که بر فراز آن زمين سکونت دارد و بر خانه‌اي که در قسمت نهائي در آن بالاي رَمْلهاو شنها بنا شده است.