اعراض اولیای الهی از مرجعیّت و مسند فتوا

علاّمه حاج شیخ آغا بزرگ طهرانی ـ قدّس سرّه ـ در أعلام الشّیعه گوید:

”سید احمد یگانه فرد زمان، و أوحدی عصر خود بود در مراتب علم و عمل و سلوک و زهد و ورع و تقوا و معرفت باللَه، و خوف و خشیت از او. نمازهای خود را در مکان های خلوت بجای می‌آورد، و از اقتدا کردن مردم به وی در نمازها خودداری می‌نمود، و بسیار گریه می‌کرد، و کثیر البکاء بود به طوری‌که نمی‌توانست از گریه در نمازها خویشتن داری نماید، به خصوص در نمازهای شب.“

از جمله مهم ترین شاگردان ایشان حضرت علاّمه حاج سیّد علی قاضی طباطبایی و آیة اللَه حاج سیّد جمال الدّین گلپایگانی می‌باشند.

سرانجام ایشان در آخرین تشهّد نماز عصر در روز جمعه، ٢٧ شوّال ١٣٣٢ رحلت کرد. و جنازۀ ایشان را شاگردان و جمعی از مخلِصین و اصدقاء تشییع کردند و در صحن حضرت أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام در قسمت شمالی مقابل ایوانی که در پشت مرقد مطهّر واقع است دفن کردند.» ¹

در اینجا داستان غریب و عجیبی از ایشان [آیة اللَه سید احمد کربلایی طهرانی] ذکر می‌کنیم، که حقّاً باید موجب عبرت و بیدارباش و تعهّد و صعوبت امر ریاست و مرجعیّت، برای سلسلۀ جلیلۀ طلاّب علوم دینیه قرار گیرد: در روز جمعه بیست و یکم شهر جمادی الاولی، یک‌هزار و چهارصد و یک هجریه قمریه در شهر مقدّس مشهد، به بازدید جناب مستطاب حضرت صدیق ارجمند، و سرور گرامی، آیة اللَه حاج سیّد علی لواسانی ـ دامت برکاته ـ فرزند برومند آیة اللَه آقای حاج میرزا أبوالقاسم لواسانی، فرزند مرحوم آیة اللَه آقای حاج سیّد محمّد لواسانی، فرزند مرحوم آیة اللَه آقای سیّد ابراهیم لواسانی ـ رحمة اللَه علیهم أجمعین ـ به منزلشان شرفیاب شدم. در ضمن مذاکرات، شرحی راجع به حالات مرحوم آیة اللَه عارف عابد، و فقیه نبیه، آقای حاج سیّد احمد طهرانی کربلایی بیان داشتند؛ از جمله آنکه فرمودند: