فنای اصحاب سیدالشهداء علیه السلام در آن حضرت

 پس الآن دیگر در واقع حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه ‌اى وجود ندارد، الآن دیگر بُریر وعابِسى وجود ندارد، الآن حضرت اباالفضل و حضرت على اکبرى وجود ندارد. الآن سیدالشّهداء هست و بس. الآن امام حسین هست و بس، دیگر کسى نیست! و وقتى که در مقابل این شهدا مى ‌ایستیم و مى ‌گوئیم:" بابى انتم وامى" کانَّ داریم به سیدالشّهداء مى‌ گوئیم:" بابى انتم‌ وامّى" ، نه اینکه آنها را جداى از آن حضرت مدّ نظر قرار بدهیم، آنگاه خطاب کنیم. اگر جدا باشد که معنا ندارد امام زمان علیه ‌السّلام حتّى در مقام تعارف، واظهار امتنان و تشکر از این افراد این کلمات را  بیان بفرمایند؛ چون آن چرا که الآن دارد به این شهدا مى‌رسد از دریچه خود امام زمان به آنها مى ‌رسد. الآن آن فیوضاتى که دارد به حبیب مى‌ رسد از طرف امام زمان به او مى ‌رسد. ان وقت چطورمیشود امام زمان علیه السلام بیاید و بگوید: " بابى انت و امّى!"

ولذا در جریان روز عاشورا یک جنبه و حالت وحدتى بین حضرت سیدالشّهداء علیه ‌السّلام با اصحاب حکم فرما بود، و اصلًا فرقى بین آنها از نقطه نظر بروز و ظهور افعال و اطوار وجود نداشت؛ و همان نفس ولایت حضرت، خیمه خود را بر شراشر وجود همه آنها افکنده بود، به حیثى که هیچ اراده و خواستى براى آنها سواى اراده و مشیت مولاى خود وجود نداشت.

و لذا پیشنهاد ابوثمامة به سید الشهداء علیه السلام در روز عاشورا دچار اشکال ونقد قرار نمی گیرد چراکه فقط یک خواست و اراده در اینجا مى‌ ماند و آن اراده و مشیت حضرت است و بس! و اینکه جناب أبوثمامه صیداوى پیشنهاد کرده است که با حضرت نماز ظهر را بجاى آورد در واقع خود آن حضرت این مطلب را خواسته و طلب کرده، منتهى از زبان و ظهور این صحابى جلیل القدر و با معرفتش ظاهر شده است، و او در اینجا حکم زبان ناطق امام علیه‌السّلام را پیدا نموده است.¹