خصوصیات ودستورات اولیاء الهی پیرامون ماه رجب

 تأکید بزرگان بر ذکر مدام در ماه رجب

یکى از مسائلى که خیلى مؤکد است در این ماه، و همینطور در ماه شعبان و ماه رمضان، این ذکر مدامى است که انسان آن ذکر مدام را دارد. ذکر مدام آن ذکرى است که عدد ندارد و انسان بدون عدد مى‌تواند آن ذکر را بگوید. این را ذکر مدام  مى‌گویند؛ جزء اذکار عددیه نیست و اشکالى هم ندارد براى شخصى که بگوید. مثل ذکر لا إلهَ إلّا اللَه. همینطور به نحو مدام انسان آن ذکر را بگوید. دارد راه مى‌رود لا إلهَ إلّا اللَه بگوید. نشسته است، آرام بدون اینکه حتّى کسى هم بفهمد یا مثلًا دهان او حرکتى داشته باشد، ذکر لا إلهَ إلّا اللَه بگوید. این خیلى مناسب است. یکى از آن اذکار، ذکر یونسیه است که ﴿لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ﴾ ¹است که توصیه شده که بدون عدد. اگر کسى مى‌تواند صد مرتبه مثلًا بگوید بین الطّلوعین. اگر یکى مى‌تواند، دویست مرتبه بگوید. این ذکر یونسیه بسیار مهم است منتهى بدون عدد؛ پنجاه مرتبه، هفتاد مرتبه، صد مرتبه، صد و پنجاه مرتبه، هر کسى به آن مقدارى که خسته نشود و خیلى از بزرگان تأکید کردند و خود حقیر از مرحوم آقاى حدّاد- رضوان اللَه علیه- شنیدم که ایشان مى‌فرمودند که: گنجهایى در این ذکر یونسیه نهفته است و اگر شخصى مداومت داشته باشد، خداوند او را به یک نعمات خیلى بزرگى مى‌رساند.

ما محتاجیم هر چند که حضرت حق مشتاق است

حالا من از رفقا و دوستان و از خودم این سؤال را مى‌کنم: ممکن است یک شخصى بگوید که: آقا! این اعمالى را که ائمّه گفته‌اند، حالا ما روزه بگیرم، دعا بخوانیم، این کارها را بکنیم، چه فایده ای خواهد داشت؟ اوّلًا: خیلى عادى و خیلى بسیطش را خدمتتان عرض کنم: اگر ما این دعاها را نخوانیم، چه کار مى‌کنیم؟ به در و دیوار نگاه مى‌کنیم. حالا پس خیلى کار شاقّى انجام ندادیم که حالا بخواهیم یک منّتى بر سر امام بگذاریم و بر سر بزرگان که آقا ما آمدیم، نه! به جاى اینکه آقا! با رفیقتان حرفهاى چرت و پرت بزنید و بنزین گران شده و نفت ارزان شده بگوئید به جاى این، دعاى امام صادق را خواندن، به کجای دنیا بر می خورد؟ ثانیاً: سؤال من این است اگر با توجّه به اینکه یک همچنین مطالبى را ما بدانیم و بدانیم که این مقاماتى هست و این معارفى هست و مقام کمالى را، مقام معرفتى را که پیغمبر وعده داده، أمیرالمؤمنین وعده داده، لَولا الأجَلُ الَّذى کتَب اللَه عَلَیهِم لَمْ یستَقَرَّ أرواحُهُم فى أجسادِهِم طَرفَة عَینٍ شَوقًا إلى الثَّواب و خَوفًا مِنَ العِقابِ²  حالاتى که براى بزرگان هست، حالاتى هست که اگر مدّت مرگ آنها معین و محدود نبود، یک آن، اینها در این دنیا نمى‌ماندند؛ یک آن، واقعاً نمى‌ماندند در این دنیا. و باشَروا روحَ الیقین و الستَلانُوا مَا اسْتَعْوَرَهُ المُترَفونَ ³اینها به روح یقین رسیده‌اند، چه و چه و ...، مطالبى که از ائمّه داریم و از بزرگان داریم راجع به‌ رسیدن مراتب کمال و امثال ذلک، با توجّه به اینکه اینها هست و یقینى است و در این شکى نیست، اگر ما این دعاها را نداشتیم و این روزه‌ها را نداشتیم، چه خاکى بر سرمان مى‌ریختیم؟ یعنى فرض کنید از یک طرف، یک همچنین مقاماتى را ما تصوّر مى‌کردیم، از این طرف راه رسیدن به این مقامات را نداشتیم، چه کار مى‌کردیم؟ نمى‌گفتیم به خدا: خدایا! تو ظالمى؟ نمى‌گفتیم: خدایا این رسمش شد؟ نمى‌گفتیم: خدایا! این مسائل وجود دارد ولى راه را به ما نشان ندادى؟ نمى‌گفتیم: خدایا! درد را به ما مى‌دهى ولى دوایش را به ما نمى‌دهى؟ نمى‌گفتیم؟ مى‌گفتیم دیگر. خدا گفته: بسم اللَه! حالا به شما دادم، این دعا، این روزه، این مراقبه. اگر واقعاً نبود یعنى اگر امام صادق نمى‌فرمود یک همچنین دعائى را بخوانید، پیغمبر یک همچنین راهى را نشان نداده بودند، یک همچنین قضیه‌اى باز نمى‌شد و ما مى‌رفتیم روز قیامت و مى‌دیدیم: یک مراتبى خدا در روز قیامت براى بعضى از بندگانش قرار داده که غیر از حسرت هیچ چیز بر دل ما نمى‌ماند در روز قیامت، اگر این طور بود، ما به خدا چه مى‌گفتیم؟ نمى‌گفتیم: خدایا! تو ظالمى! چطور شد این را به بعضى‌ها بدهى و به ما ندهى؟ چطور شد یک همچنین مقامى را به بعضى‌ها نشان دادی؟ مى‌گفتیم دیگر! الآن خدا گفته: بسیار خوب، من به شما دادم. حالا این منّت دارد؟ دکتر  هم مرض را تشخیص بدهد، هم دوا را بیاید در خانه به مریض بدهد، حالا مریض باید منّت بگذارد سر دکتر که من بخاطر شما است که دارو را می خورم.