حضرت أبوالفضل علیه السلام كعبه أولياء

ملاحظه كنيد كه اين فرد با اين عقائد در ميان ما به تشيّع معروف مى‌باشد، درحاليكه حتّى بسيارى از افرادى كه ما آنها را سنّى مى‌ناميم ابداً به خود اجازه نمى‌دهند به يكى از اين حرفها و معتقدات تفوّه كنند، بلكه از نقطه نظر تولّى به خاندان عصمت و تبرّى از زعماى باطل و خلفاى غاصب چه عباراتى در لابلاى كلمات و كتب آنان يافت مى‌شود! ¹

٣) مى‌گويند يكى از علماء، يك روز در درس گفته بود كه اين مطالبى را كه ما الآن مى‌خوانيم و اين مباحث و اينها، معلوم نيست حضرت أبوالفضل و اينها از اين مسائل خبر داشته باشند. حالا من اين را دارم مى‌گويم خيلى ما حالا احترام بخواهيم بگذاريم، روى سر امام احترام مى‌گذاريم؛ امام عليه السّلام علمش لدنّى است و ديگر آن را كاريش نمى‌شود كرد؛ امّا حضرت اباالفضل بالأخره شخص صالحى بود، عبد صالحى بود، ولى اين علومى كه ما داريم، اينها يك چيزهايى است كه با زحمت، تلاش، مطالعه، از اين مسائل براى انسان پيدا مى‌شود. اين را داشت به شاگردانش مى‌گفت. ظاهراً در زمان ميرزاى قمى بوده است. شب حضرت أباالفضل را خواب مى‌بيند، مى‌گويد: خب! بيا ببينيم؛ يك مسأله اصولى مطرح مى‌كند و شروع مى‌كند بحث كردن، با همان دو جمله اول مى‌ماند. صبح بلند مى‌شود و خلاصه استغفار و از اين حرفها.

ما خيال مى‌كنيم اين چيزهايى كه به دست آورديم و اين علومى كه به دست آورديم، اينها را از خانه خاله‌مان آورديم؛ نه جانم! قبل از اينكه تو بخواهى اين [چیزی] را كه به دست آوردى، بيان كنى، نسخه اصلى‌اش آنجاست؛ از آنجا تو مغز تو انداختند، از آنجا در قلب تو انداخته‌اند، از آنجا تو سر تو انداختند، كجاى كارى؟²