تبيين و توضيح حقيقت علم حضوري به بيان حضرت آية اللَه حسيني طهراني

امام حسین علیه‌السّلام در قلبش نور است و این نور او را به سمت مقابلۀ با یزید و لشكریان یزید دارد می‌كشاند. ما هم اگر خودمان را در آن خیمه قرار دادیم، ما هم مشمول این نور خواهیم شد. اگر قرار ندادیم، آن نور تخطّی نمی‌كند، آن كار خودش را می‌كند؛ ما اینجا بدبخت شدیم. ما خودمان را خارج قرار دادیم. او در قلبش نور است، در آن حرفی نیست. پس بنابراین آن نوری كه منظور امام صادق علیه‌السّلام به عنوان بصری است كه می‌فرماید: لَیسَ العِلمُ بالتَّعلُّم، نمی‌تواند علم حصولی باشد، چون قابل اشتباه است، قابل خطا است. شما بالاتر از امام صادق كسی را سراغ دارید؟ ـ همان امام صادقی كه داریم بیانات عالیةالمضامین ایشان را با آن عقل ناقص و جاهل خودمان داریم تفسیر می‌كنیم ـ الآن یك راوی می‌آید از همین امام صادق برای ما یك خبر نقل می‌كند. از كجا ما می‌دانیم راست گفته؟ شاید اشتباه كرده، شاید در كلماتی كه از امام صادق شنیده، پس و پیش كرده، یك واو پس و پیش بشود، مطلب عوض می‌شود. از امام صادق كه ما بالاتر سراغ نداریم كسی. از ابی‌بصیر هم كه شخص بهتری سراغ نداریم. ولی شما می‌توانید قسم بخورید: این مطلبی را كه الآن ابی‌بصیر آمده از امام صادق برای شما نقل كرده، این مسأله صد در صد دُرُست و طبق همانی است كه حضرت فرمودند؟ ما این ادّعا را نمی‌توانیم بكنیم. كی ما می‌توانیم متوجّه بشویم كه یقیناً این كلام، كلام امام صادق است؟ كی می‌توانیم؟ ـ دیگر خودتان باید بتوانید با مطالب...ـ كی می‌توانیم این حرف را بزنیم؟ وقتی كه آن عبارتی را كه از دهان مبارك امام صادق علیه‌السّلام دارد در می‌آید، بتواند از دهان ما در بیاید. این می‌شود آن نور. آن حقیقتی كه از دهان امام صادق علیه‌السّلام دارد به عنوان بصری، دارد مطرح می‌شود، آن حقیقت را هم ما هم بتوانیم بگوئیم. اینجا دیگر اشتباه وجود ندارد. این می‌شود علم حضوری. پس علم حضوری، ما یك چیزی آقاّ از ولایت شنیدیم، یك چیزی از مراتب شنیدیم، اصلاً نمی‌دانیم چه هست. همینطوری راه افتادیم و یا علی!؛ این ولی است، ‌آن وكیل است، آن امام است، آن پیغمبر است.