رساله مختصري از مرحوم بيدآبادي در سير و سلوک الي اللَه

مراتب مزبوره منازل سیر إلی اللَه و مجاهده فی سبیل اللَه است؛ ﴿يأيهَا الإنسَانُ إنَّكَ كَادِحٌ إلَي رَبِّكَ‌ كَدْحًا فَمُلاَقِيهِ.﴾

بعد از آن ﴿إنَّ الَّذينَ جاهَدوا فِينا﴾ كه سفر السّیر فی اللَه است خواهد بود، و ذكر آن ضرورنیست بلكه مضرّ است 

الإیـمانُ مَراتِبُ وَ مَنازِلُ لُوْ حُمِّلَتْ عَلی صاحِبِ الاِثْنَیـنِ ثَلاثَه لَتَقَطَّعَ کما تَقَطَّعَ الْبیضُ عَلَی الصَّفا. رَحِمَ‌ اللَه امْرُؤٌ [امْرَءً‌ا ـ ظ] عَرَفَ قَدْرَهُ‌ وَ لَم یتَعَدَّ طَورَهُ. 

چون ندیدی شبی سلیمان را ** تو چه دانی زبان مرغان را 

﴿فَخُذْ مَآءَ‌اتَيتُكَ وَ كُن مِـنَ الشَّاكِـرِينَ‌.﴾ ﴿و لَـئِن شَكَرْتُمْ لأزِيـدَنَّكُمْ.﴾ 

رَحِمَ اللَه امرَأ سَمِعَ قَولـی وَ عَمِلَ فَاهتَدَی بِهِ.

به یقین بدان كه به نحو مذكور، هر كه شروع در سلوك نماید، در مرحله‌ای كه اجل موعود رسد، در زمره ﴿وَ مَنْ يخْرُجُ مِنم بَيتِهِ مُهَاجِرًا إلَي اللَه وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أجْرُهُ عَلَي اللَه﴾ محشور گردد.

گر مرد رهی رهت نمودم. ﴿وَ اللَه يقُولُ الْحَقَّ وَ هُوَ يهْدِي السَّبِيلَ.﴾ آنچه بخاطر بود به قلم آمد، تا كه را به كار آید. 

حاجی ره هدی به خدا غیر عشق نیست. گفتیم: زور این باده ندانی به خدا تا نچشی! 

﴿وَالسَّلاَمُ عَلَي مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَي﴾.¹