فضيلت زيارت قبر امام حسين از منظر علامه طهرانی

پرسیدم: آن مرد که دور او را گرفته‌اند کیست؟ گفتند: محمّد بن عبداللَه خاتم النبیین است.

پرسیدم که این سوار که در جلو مى‌رود کیست؟ گفتند: أمیرالمؤمنین علىّ بن أبى‌طالب است.

آنگاه بر آسمان نظر افکندم دیدم ناقه‌ اى از نور، و بر آن هودجى است و در هوا حرکت مى‌کند.

گفتم: این از آنِ کیست؟ گفتند: از آنِ خَدیجَه بنت خُوَیلِد و فاطمه زهراء.

گفتم: آن جوان کیست؟ گفتند: حضرت حسن مجتبى.

گفتم: این جماعت و این هودج همگى به کجا مى‌روند؟ گفتند که شب جمعه است و همگى به زیارت کشته شده به تیغ ستم، سید الشّهداء حسین بن على به کربلا مى‌روند.

آنگاه متوجّه هودج شدم، دیدم رقعه ‌هائى از آن به زمین مى‌ریزد و بر روى هر یک از آنها نوشته است: أمانٌ مِنَ النّارِ لِزُوّارِ الحُسَینِ علیه السّلام فى لَیلَة الجُمُعَة؛ [امان از جانب پروردگار است براى زائرین حسین علیه السّلام در شب جمعه از آتش دوزخ]

آن وقت هاتفى ندا کرد ما را که: آگاه باشید که ما و شیعیان ما در درجه عالیه ‌اى در بهشت قرار خواهیم داشت! اى سلیمان! من از این مکان مفارقت نمى‌ کنم تا روح از بدنم مفارقت کند.

مرحوم شیخ نورى گوید که: مرحوم طُرَیحى آخرِ این خبر را چنین نقل کرده است که آن شیخ گفت: ناگاه دیدم رقعه ‌هائى از بالا به زمین مى‌ریزد. سؤال‌ کردم که چیست؟ گفتند که: این رقعه ‌هاى امان است براى زوّار حسین علیه السّلام در شب جمعه. من یکى از آنها براى خود طلب کردم. گفتند: این رقعه‌ها حقّ تو نیست! تو مى‌گوئى زیارت حسین بدعت است! هرگز از این رقعه‌ ها نخواهى یافت تا آنکه زیارت کنى حسین علیه السّلام را و اعتقاد کنى به فضل و شرافت او!

پس من از خواب بیدار شدم و هراسان بودم، و در همان ساعت قصد زیارت سید خودم حسین علیه السّلام را نمودم.