سه روایت بسیار زیبا از امام جعفر صادق علیه‌السلام

روایت سوم:

و او [کلینی] با سند متّصل خود از أحمد بن علىّ بن محمّد بن عبداللَه بن عمر بن علی بن أبى‌طالب علیه‌السّلام از حضرت امام جعفر صادق علیه‌السّلام روایت مى‌كند كه وى گفت:

إنَّ اللَه کانَ إذْ لا کانَ. فَخَلَقَ الکانَ وَ المَکانَ. وَ خَلَقَ نُورَ الانْوَارِ الَّذِى نُوِّرَتْ مِنْهُ الانْوَارُ. وَ أَجْرَى فِیهِ مِنْ نُورِهِ الَّذِى نُوِّرَتْ مِنْهُ الانْوَارُ.

وَ هُوَ النُّورُ الَّذِى خَلَقَ مِنْهُ مُحَمَّدًا وَ عَلِىًّ. فَلَمْ یزَالا نُورَینِ أَوَّلَینِ، إذْ لا شَىْ‌ءَ کوِّنَ قَبْلَهُمَ. فَلَمْ یزَالا یجْرِیانِ طَاهِرَینِ مُطَهَّرَینِ فِى الاصْلابِ الطَّاهِرَةِ حَتَّى افْتَرَقَا فِى أَطْهَرِ طَاهِرَینِ: فِى عَبْدِاللَه وَ أَبِى‌طَالِبٍ عَلَیهِمُ‌السَّلامُ.¹

تحقیقاً خداوند بود زمانیكه هیچ نبود. پس كون و مكان را آفرید. و نور نورها را كه از آن، نورها نشأت مى‌گیرد خلق نمود. و در آن به جریان انداخت نور خودش را كه از آن، نورها پدیدار مى‌شوند.

و آن نور، نورى بود كه از آن محمّد و علىّ را بیافرید. محمّد و علىّ‌ پیوسته و بطور مداوم دو نور نخستین بوده‌اند به جهت آنكه هیچ موجودى پیش از آنان تكوّن نیافت. این دو نور همیشه در اصلاب طاهره با حفظ طهارت و پاكى باقى بودند تا در میان دو تن از طاهرترین و پاك‌ترین مردمان: عبد اللَه و أبوطالب علیهم‌السّلام از همدگر جدا شدند.²